"Aç kapıyı ölüyor hayvan! "diye bağırdı okan.Sesi sokakta yankılandı.Karşı binadaki pencerelerin tül perdeleri kıpırdandı,arkalarında karanlık gölgeler belirdi.Gizlice gözler,gizlice dinler,gizlice konuşur ve gizlice ağlardı bu gölgeler.Olağan hayatın dışında bir ses duyduklarında, ağustos böcekleri gibi susar,odalarının sarı ışıklarını bir bir kapatırlardı..
Daha önceki mektuplarımda hep güzel şeylerden bahsetmiştim.Ama sizi gerçekten yanımda görmek istiyorsam,benim de size kaybolduğum yerleri anlatmam gerekir.Çünkü biliyorum eğer oraya gelemezseniz, asla tam anlamiyla birlikte olamayız.