İyi başlasam bile olümle bitti (+18)Hayata Dair
2 günde ne olmuşsa biraz son nefesimi veriyor gibi hissettim. Ruhum bedenimden çıkmış da boşluğa düşmüşüm, kilitlenmişim, robotik hareket ederken aslında nefes alış verişimde bile gayret göstermem gerekecek kadar tükenmiştim.
Bu neyin dalgasıydı ve nasıl bir anda olmuştu bilmiyorum ama bekledim.
İçimde ya bir şeyler olüyordu ya da olenler çözülüyordu.
Olenlerin cenazesinin kaldırılması izinden geçiyordu. İzin verdim işte.
Yaşamadığım ya da farkında olmadan biriktirdiğim bir şeyler varmış demek ki. Bu süreçte biraz agresif ve aşırı sessizdim. Akşam yemeği dışında kalabalığa o kadar katılmadım. Kendimle baş başa kalıp içimin derdini anlamam ve bir şeyler yapmam gerekiyordu. İştahım da kapanmıştı. Kahve bile içmemiştim o derece.
Ve demek ki o kadar ağır bir şeydi. Tuhaftı. Sanırım ilk kez buna doğru düzgün bir sebep bile bulamadım. Ama büyümem için tabi ki deri değiştirmem gerekiyordu. Bunun yüreğimin oluyor gibi hissettirişi belki o izinlere geç kalmamdandı. Bize artık baya küçük gelmiş tişörtün verdiği o rahatsızlık, sıkıştırma, boğma ve artık soymak mümkün değil, kurtulmak için kesip atman gerekirdi ya o tarz bir şey oldu.
Geç kalınmışlık olmasa acısı da olmazdı. O her neyse bilmediğim için üzülürken geç de olsa daha da geç olmamış olduğu ve olduğu için sevindim tabi ki.
Sanki öğlen matın üstünde "Hazırım ya, olmeye hazırım artık. Geleceksen gel. Ne bu, yorgun ve halsizim. Yüreğim okyanusa atılan bir kaya gibi acı çekiyor ama içim rahat. Bu sefer olacak mı, olsunnn. Bitmeden başlamaz, ölmeden doğulmaz. Bedenim mi olecek yoksa benliğim mi?" diye mayışmış halde düşünüyordum. Ve zaman o kadar yavaş aktı ki, saati 5-6 sanarken daha 2 imiş. Son gücümü temizlik perilerine vermiştim. Ne yapayım yaşam alanımın düzenli ve temiz olmasını seviyorum. Olümde dahi düzen ve bütünlük
Your sense of responsibility should not exceed your capacity for control-NICK WIGNALL
“Instead of worrying about what you cannot control, shift your energy to what you can create.”
― Roy T. Bennett
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Lomltaylor swift
Who's gonna stop us from waltzing
Back into rekindled flames?
If we know the steps anyway
We embroidered the memories
Of the time I was away
Stitching, "We were just kids, babe"
I said, "I don't mind, it takes time"
I thought I was better safe than starry-eyed
I felt aglow like this
Never before and never since
If you know it in one glimpse, it's legendary
You and I go from one kiss to gettin married
Still alive, killing time at the cemetery
Never quite buried
In your suit and tie, in the nick of time
You lowdown boy, you stand up guy
Holy Ghost, you told me I'm
The love of your life
You said I'm the love of your life
About a million times
-Sende mi Barry? sende mi bırakacaksın?
- Biliyorsun ki Nick! rüzgar her zaman bizim istediğimiz yönden esmez Esmediği zaman rüzgarda suç bulmak yerine doğru zamanı beklemek gerekir ki bu büyük düşünebilenlerin işidir. Eminim bir gün sen de günü kurtarmak yerine benim gibi köşene çekilip zamanını bekleyeceksin.
Nick Sagan, babası Carl Sagan hakkında şunları söylüyor:
“O, çok küçük yaşlardan itibaren sahip olduğum en iyi öğretmendi. Biliyorsunuz, çocukken anne babanıza sorular sorarsınız, mesela gökyüzü neden mavi diye. Birçok anne baba da, “Araştır,” ya da “Sus, beni rahatsız etme,” der. Babam ise her zaman öğrenmeye ve bildiklerini anlatmaya istekliydi, her şeyi açıklardı.”