“… Çünkü ben, beni hiç bilmeyen bir adamı, kalbimin hanesine doğru kundaklayarak sakladım ve orası alev alev iken bir başkasının ışığı ile yanamaz, parlayamazdı artık.”
Tövbelerini hazır tutup dillerinin bir kenarında su içer gibi kolay yemin etti bana birileri.
Ve etin peşinde koşan kuduz itler kadar şuursuzdular; çok geçmeden unuttular verdikleri sözleri.
Kıblesi şeytan, secdesi şerden olanlara beş vakit avuç açıp dualar etmişim oysa... bilemedim.