“Kadın olmanın tüm zorluklarına rağmen bu dünyadan başı dik ve gülümseyerek geçmiş, geçmekte olan tüm Suzan’lara; bu hayattan eller koparılmış tüm kadınların anısına ithafen…”
Kitapta geçen “Sevdiği birini kaybetmiş bir insanın gözlerinde, o duyguyu yaşamış olanlara özgü bir bakış vardır, bunu da ancak aynı duygudan muzdarip başka biri fark edebilir.”  cümlesiyle başlamak istiyorum.
Bu kitabı tabi ki herkes okuyabilir ama benim düşüncem bu kitap tamamen hissetmek kitabıdır. Yaşamında yakınını yada sevdiği birini kaybetmemiş bir insanın bu kitabı hissetmesi mümkün değildir.