Gerçi hayat bana öğretmişti; kul kurar,felek gülerdi. Her ilmeğini planlayarak ördüğünüzü sandığınız atkı,gün gelir boynunuza dolanıverirdi. Ölüm diye bir şey vardı çünkü. O varken yarın ne demekti,planlar neye yarardı!
Geçmişe özlem duymak,asla dolmayacak boşlukların,kovuklarını belli etmek ister gibi zonklamasına neden olsa da bir yanıyla bana hep iyi gelirdi. Vaktiyle var olmuş bir yokun nazikçe kendini anımsatmasıydı neticede bu sızı. Özlenmeye hak kazanacak denli mutlu etmiş bir lütuftan geriye kalana,sızı bile olsa,teselli diye bakardım.
Belki de böylesi daha iyidir dedim içimden. Her şeyin,biz geldiklerini bile görüp anlayamadan hızla çekip gitmesi. Böylece alışacak kadar zaman bulamayız. Burası bizim değil çünkü. Alışmamalıyız.