Öğretmen duygularını gizlemekteki,insanların akıllarını okuyup hangi yöne sıçrayacaklarını, ne hamle yapacaklarını tahmin etmekteki ustalığıyla iftihar eden biri. Öfkesi anında parlayan bir babayla birlikte yaşamak bu becerileri erken yaşta geliştirebiliyor.
Ağaçlara üşüşen arıları kovanlarına dönmeye ikna etmek için uğraşmak yerine kendi hallerine bırakmış,kendi kaderlerine terk etmiş olsa,belki de olacakları önleyebileceğini.
Gerçi hayat bana öğretmişti; kul kurar,felek gülerdi. Her ilmeğini planlayarak ördüğünüzü sandığınız atkı,gün gelir boynunuza dolanıverirdi. Ölüm diye bir şey vardı çünkü. O varken yarın ne demekti,planlar neye yarardı!