Ben, çoktan korkak. Çürük elma. Eski tüfek. Ben. Yeni şiirin şairi denerek yolunmuş dilsiz papağan. Ben. Tahsilli düşkünlük. Kim bilir hangi küskün dergiden apartılmış o slogan karşısında boynum bükük. Geniş geniş gülüyorum, hüzünleniyorum işte, seviniyorum.
Hayat bana bir kıyak yapacak mısın?
Hayat bana onurumu geri ver. Hayat bana erkekliğimi, kadınlığımı ve hayvanlığımı geri ver. Hayat bana Esmer'imi de, Ada'mı da, tepemi de geri ver. Hayat bana kurşunlarımı geri ver…
Kendini hapiste bulan bir insan kalkıp evine gitmek istedi diye onu nasıl küçümseyebiliriz? Ya da, kaçamıyorsa bile duvarlar ve gardiyanlar dışında birşeylerden söz etmesi suç mu? Mahkûm onu göremese de, dışarıdaki dünya hala gerçektir.