FİKRET — Bize bir gökyüzü verilmiş. Her bahar çiçek açmasını bilen ağaçlar verilmiş. Biz bunların değerini bilmiyoruz. Biz birbirimizin mağlûbuyuz anne. Ortada bir tek gâlip yok.
ANNE — Seni evlendirmeliydik.
FİKRET — Evlenemezdim. İnsanlar mutluluğu, rahatlığı paylaşmaya hazır. Fakat huzursuzluğuna, sıkıntına bir ortak bulmak. İşte bu zor.
FİKRET — Sanıyorlar ki bütün dertler kendilerinde. Sanki biz taştan yapılmışız. Bütün işi sabah sekizde evden çıkıp akşamın beşine kadar çalışmak olan bir robot muyuz be? Bizim içimizde küçük de
olsa bir dünya yok mu?