Fark etmek acıydı ama gerekliydi.Gözlerimi kapatıp hakkımdaki hoş olmayan gerçeklere sırtımı dönmenin bana ne yararı olacaktı? Bunu birçok kez denemiştim; fakat son sınavı biraz daha ertelemekten başka bir şey yapmıyordum.Bunun bir şekilde yaşanması gerekiyordu.Yaşandı,beni mutsuz etti,bir dönem acı verdi,fakat sonunda kendi içimde daha güçlü olmamı sağladı.
Konuşmak benim için garip,acemice bir şeydi.Ama içimdeki olup bitenleri anneme anlatmak için sözcüklere ihtiyacım yoktu.Onun neredeyse zihnimi okuduğuna inanıyordum.Aramızda garip,hatta anlaşılmaz bir bağ vardı;bir göz kırpmasıyla diğerimizin ne hissettiğini anlayabiliyorduk.Bir örümceğin kesilmiş iki bacağının,birbirinden ayrı olsalar bile ikisinden birinde hayat olduğu sürece hareket edebilmesi gibi bir şeydi bu.