Bir zamanlar çocuktum, köşedeki adam değildim. Bir zamanlar annemin kucağındayken otobüslerde, akıp geçen bu arabalara bakarak ne hayaller kurardım, hatırlamıyorum. Artık çocuk değilim, köşedeki adam benim. İnsan en önce çocukluğuyla ölürmüş, onu anlıyorum.
(Tebelleş - tefrika 3)
Bazen çok akıllı gibi, sade, hafif ve neşeli, leb demeden leblebiyi anlıyor, bazen de öyle ağdalı, bayağı, kızgın, fevri şeyler zırvalıyor ki, oturup onu sağır dilsizler gibi, bir budalanın gerginliği ve alıklığıyla dinliyorum...