Nihan
@nihanwithann
13 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
Adım adım yürümeye, nefes almaya ve her şeye rağmen ayakta kalmaya devam etmişti. Yolunu kaybetmemiş, kendini bağışlamamıştı. Hayat onu korkutuyordu. Gerçekte dönüşebileceği şey için hayatla yüzleşmek korkutucuydu ama onun bozulmaz bir kutsallığı vardı. Hayat, heyecan ve hayranlıkla göğüslenmesi gereken, en korkunç acılar karşısında bile harcanamayacak kadar sıra dışı bir maceraydı.
Reklam
Sessizlik, hayatın olağan akışını yansıtan perdeyi kaldırarak yaşamın özünü ve onun yalnızlığın hüküm sürdüğü bir yolun son durağı olduğunu gösterir.
Gözlerin ruhun aynası olduğunu söylerler. Belki de bu doğrudur çünkü katiller kurbanları tarafından yargılanmamak ya da onları öldürmekten vazgeçmemek için genellikle onların gözlerini kapatır.
Bir keresinde dedesi ona, gözlemlemek anlamanın yarısıdır, demişti. Geriye tekrar tekrar denemek kalıyordu.
Kolektif bilinç diye bir şey yoktur, her insanın adası kendi vicdanıdır scout...
Reklam