Nihat ÖZDEMİR
@nihat1
4 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Nietzsche de benzer şeyleri yüzyıllar sonra söylemedi mi?Felsefe
Herkes ağlarken arif güler. Herkes gülerken arif ağlar haldedir. çünkü kendi dünyası kendi içindedir. Ancak o dünya içinde kendi dünyasındadır arif. Kıyamet kopsa, yerle bir olsa herşey ne fark eder ölümsüz arif için, onun içindeki dünya hep sağlamdır. O dünyada yaşayan değil dünyası onun içinde yaşayandır, ve "onlar ve sen" ayrımı yoktur. Görünen herşey arızi geçici gölge oyunudur, oyun içinde oyun, gölgenin gölgesidir. Arif Dünyada yaşayan değil dünyasını içinde inşa edendir.
Reklam
Bugünün ariflerini görmek ve anlamak dileğiyle...Felsefe
Öncelikle şunu söylemeliyim, İbn-i Arabi'yi daha önce okumuş olsam da bazı şeyleri kaçırdığımı bu eserle görmüş olduğumu söyleyebilirim. Yazarın tasavvuf düşüncesini sadece anlamakla kalmayıp, hissettiği de çok açık bir şekilde belli oluyor. Okurken keyif alınacak akıcı, duygulu ve anlamlı bir çok bilginin ve tespitin bulunduğu bir kitap. Ancak tasavvuf konusunda temel bilgisi olmayan birinin bir çok şeyi kaçırabileceğini düşünüyorum.
Bazı kitaplar sizi bilgilendirir, bazı kitaplar ise sizi değiştirebilir. Bu esere de bu açıdan bakmak gerektiğini düşünüyorum. Eğer bu konular üzerinde düşünüyorsanız mutlaka okuyun. Şu kısa alıntılar bir çok şeyi özetliyor:
"İnsanlar üçe ayrılır: arif olanlar, arif olmayanlar ve cahiller. Arif hakikati hak gönlünde ve hakkın gözü ile görendir. Arif olmayan hakikati hakta fakat kendi nefsinde görendir. Cahil hakikati ne hakta, ne de haktan görendir, fakat hakkı ahirette nefsinin gözüyle görebileceğine inanmış ve bunu uman kişidir."
"Herkes kendi inancı ve itikadı ile zihninde oluşturduğu bir Rab anlayışı ile Rabb'ini bilir. Lakin bu biliş Hakikatin Hakikati değil, sadece gerçekliktir. Fakat gerçeklikler Hakikat değil, Hakikate en yakin olandır. İtikatlar ve inanç sistemleri insanları bir yere kadar götürür ve daha ilerisi için, bunların terki gereklidir."
Unutma, niteliğimin temeli: Korku!Edebiyat
Milenedan Maxa,
İlk nişanlısını niçin sevdiğini, o kıza niçin bağlandığını sorarsanız şu karşılığı verir: "Çok çalışkandı, tuttuğunu koparan bir kızdı da ondan!" Hayır, hayır anlayamaz dünyayı, yabancısıdır yaşamın. Gizemci, sır dolu bir şeydir yaşam dediğimiz. Hiçbir zaman başaramayacağını sandığı bu "tuttuğunu koparan" olayına aklı durur, hayrandır, hem de insanın gözünü yaşartacak, çocuksu bir bilişsizlikle hayrandır. Kocamın beni yılda yüz kez aldattığını, beni ve başka kadınları avcunun içinde tuttuğunu anlattığımda, kendinden geçmiş, hayranlıkla yüzü aydınlanıvermişti...
Kahramanlık, yalan, korkaklık! Bir ereğe ulaşmak için, hiçbir insan yalnızlığını öne süremez, kullanamaz. Fakat korkunç bir ileriyi görme sezgisi içinde, tertemizdir; kimseye leke sürmek istemediği için zorlanmıştır bu yalnızlığa.
"Unutma, niteliğimin temeli: Korku!.." derken kendini ruh dünyasında serüvenine kaptırmış etkileyici bir yazar kadar bilge bir düşünür gördüğümü söylemeliyim.
Reklam