bakıver sevdiğim nazarın geçsin
güle senin nazarınla gül derim
sen bende ne yelkovan ne yengeçsin
köze senin siretinle kül derim
¬¬¬¬¬¬¬¬
nihavend makamında bir duraksın
bendeki niyaza murada buraksın
muhabbetle ruhum ruhuna aksın
ağaran saça her gün dökül derim
¬¬¬¬¬¬¬¬
kelam ellerini burçak bilirim
seni görmediğim gün deliririm
ve aklımı başımdan sıyırırım
eğer varsa bir dünya yıkıl derim
¬¬¬¬¬¬¬¬
ne arza ne de ricaya manisin
sırça gönlün keremi, kemalisin
rüveyda iklimimin cemalisin
aramızda dağlara çakıl derim
Osman Baltacı
Osman Baltacı
...ölüm dört harf,
ama tüm alfabe şah damarıma yakın bu akşam.
bedenim acıyor,
ruhum başucunda refakatçi.
ciğerlerim nefes nefese;
sigara içmek süründüren bir intihar.
haritası yok gibi geleceğin,
gidenler götürmüş hep ne varsa.
üç maymunu oynuyor beş duyum,
içimde ki aslanı da atmışlar kafese.
doğrulamıyorum doğrularımla;
binlerce yalan tutmuş zincirlerimden.
titriyorum it gibi kuytu köşem de,
bir bardak çay'la ısıtmaya çalışıyorum kendimi, her şeyi..
az'la yetinmeye çalışıyorum,
fazlasını istiyorlar hep benden.
bende öncesi nihavend,
benden sonrası hicaz.
kaçamıyorum yalnızlıktan,
tasalarım derin, tebessüm kısa.
kısasta hayat varsa şayet;
beni önce kendimle barıştırın,
sonra benimle gömün.
İnsan bazı günlerin neden ötekilerden daha ağır olduğunu anlayamıyor. Takvimdeki yerleri aynı, güneşleri aynı, sokakları aynı olduğu halde bazı günler insanın omuzlarına çöreklenmiş eski bir borç gibi geziyordu üzerinde. Sanki yıllar evvel unutulmuş bir düşünce, vakti şimdi gelmiş gibi geri dönüyordu. Bilhassa bayram arifeleri böyleydi. Şehirdeki telaş arttıkça insan kendi içine daha çok gömülüyordu. Herkes bir yerlere yetişirken, yetişememiş olanların sessizliği büyüyordu.
O gün de öyleydi.
Pencerenin kenarında oturuyordu. Odanın içi ne tam karanlıktı ne aydınlık. Perdeler yarıya kadar çekilmişti. Dışarıdan gelen akşamüstü ışığı eşyalara soluk bir yorgunluk bırakıyordu. Masanın üstünde yarım kalmış sigaralar, ağzı kurumaya başlamış bir kahve fincanı, ne zamandır okunmadığı belli olmayan birkaç kitap ve durmuş bir saat vardı. O saatin neden hâlâ masada tutulduğunu kendisi de bilmiyordu. Belki insan bazı şeyleri çalışmadıkları halde atamıyordu hayatından. Bazı insanlar gibi.
Şehir uğulduyordu dışarıda. İnsan sesi, motor sesi, uzaktan gelen çocuk bağrışları, alışveriş poşetlerinin hışırtısı, apartman kapıları, satıcı sesleri… fakat bütün bunların üstünde başka bir şey vardı bugün.
Günün sakinliği ince, keskin bir bıçak gibi deşiyordu uğultuları.
Derin bir sükûn ve biraz da yorgunluk.
Bilhassa geceyi sarsan karanlığın sessizliğine benziyordu bu; gün ortası, üstelik bir erefe günü, tüm memleket anlamsız bir telaşta iken...
O sırada sokağın karşısındaki manifaturacı dükkânının önünden iki kadın geçti. Ellerindeki poşetler birbirine çarpıyordu. Bir adam hızlı hızlı yürüyordu kaldırımda. Bir çocuk ağlıyordu ötede. Dünya sürüyordu kendisini. İnsan buna hayret ediyordu bazen. İçinde kıyamet koparken dünyanın son derece adi bir olağanlıkla devam etmesine.
Ne susuluyordu