Biz, sonsuz bir okyanusun içinde sadece kendi küçük dalgamıza bakıp "deniz bu kadar" diyoruz; oysa okyanus her türden canlıyla kaynıyor.
Aslında en büyük uyanış; verdiğimiz kararların, kurduğumuz cümlelerin ve hissettiğimiz duyguların kaçta kaçının "saf ruhumuza" ait olduğunu sorguladığımızda başlar.
Cennet meyveleri belki de Dünyada yaptığımız iyiliklerin ruhumuzda bıraktığı o eşsiz tadın sembolleridir.
İnsanın, bütününü göremediği bir tablonun herhangi bir yerine kondurduğu bir noktanın doğru yerde olduğunu iddia edebilmesi mümkün mü?