(Kitabın sonuna dair bir spoiler verdim, kitabı okuduktan sonra incelemeyi okumanızı tavsiye ederim)
Kitaptaki psikolojik tasvirler bir süre sonra ağır gelip sıkmaya başladı. Hep ne olacak acaba merakıyla kitabı okumaya devam ettim. Süreç ne kadar ağır ilerlediyse kitabın sonu da bir o kadar hızla bitti. Kitabın sonu sadece 2 sayfaya sığdırılmıştı sanki. Ondan öncesi uzun uzun ve sancılı ilerleyen bir gelişme bölümüydü. Sonu beklediğim gibi bitti, mutlu bir son beklemiyordum. Zaten mutlu sayılabilecek alternatif bile bence mutsuzdu. Her türlü mutsuz sayılabilecek bir sona sahipti diye düşünüyorum. Türk edebiyatının ilk psikolojik romanı ünvanını derinden hissettiriyor. Suat ve Necip’in psikolojik dünyaları içinde bir ara kaybolacağımı hissetsem de farketmeden kitabın sonuna geldim. Zaman zaman tasvirlerin beni aşırı bunalttığı ancak sonunu merak ettiğim için okumaktan kendimi alamadığım bir roman oldu kendisi.