Zorba, ilk bakışta özgürlüğü anlatan bir roman gibi görünse de aslında insanın hayatla kurduğu ilişkinin sorgulandığı çok katmanlı bir eserdir.
Romanın merkezinde iki farklı insan vardır: Kitaplara, düşüncelere ve kurallara bağlı anlatıcı ile hayatı tüm yoğunluğuyla yaşamaya çalışan Zorba. Zorba’nın asıl etkileyici yanı bilgili olması değil; yaşama cesaretidir. O, üzülmekten korkmaz, âşık olmaktan çekinmez, hata yapmaktan utanmaz. Bu yüzden anlatıcı için bir dosttan çok bir öğretmene dönüşür.
Bana göre romanın en güçlü yanı, “doğru yaşamak” ile “gerçekten yaşamak” arasındaki farkı göstermesidir. Anlatıcı sürekli düşünürken Zorba sürekli deneyimler. Kazancakis burada düşüncenin gereksiz olduğunu söylemez; fakat sadece düşünerek geçirilen bir ömrün eksik kalacağını hissettirir.
Zorba karakteri zaman zaman kaba, çelişkili ve hatta hatalıdır. Ancak tam da bu nedenle canlıdır. Okur onun kusurlarını görür ama yine de ona hayranlık duyar. Çünkü Zorba, modern insanın çoğu zaman kaybettiği bir şeyi temsil eder: İçinden geldiği gibi yaşayabilme cesaretini.
Romanın sonunda akılda kalan şey olaylar değil, Zorba’nın hayata karşı tavrıdır. İnsan kitabı bitirdiğinde kendine şu soruyu sorar: “Ben gerçekten yaşıyor muyum, yoksa sadece yaşamayı mı planlıyorum?”
Bu nedenle Zorba, yalnızca bir karakter romanı değil; özgürlük, tutku, ölüm, mutluluk ve insan olmanın anlamı üzerine yazılmış güçlü bir yaşam manifestosudur. Okuru eğlendirmekten çok sarsan ve uzun süre zihinde kalan eserlerden biridir.
100 150 sayfa attık mı Ahmet Ümit ile yarışır. Bir de başkomiseri zayıf yapmış. Onu gerçekçi bulmadım. Saha yerine arazi diyor. O da biraz tatsız oldu.
Yazan eski savcıymış. Ben daha havalı bir şey beklerdim.
Nikos kahramanı ama Arka Sokaklar'dan hallice olmuş.
Üslup arabeskken dinler konusunda büyük büyük laflar edince iyice didaktik olmuş.
Yazar daha çok konuşursa ben gürültüden roman okuyamıyorum.
Reklam
Alex sen nasıl bir son yazdın öyle ?
Ağzım açık kaldı okurken; spoiler vermeyeceğim. Diğer okuyucular da acayip ters köşe olmuştur diye düşünüyorum.
Bu hikâyede en çok canı yanan Benjamindi...
Nils ve Pierre'e karşı da bir empati kurdum tabi ama sessizce yükü omuzlarına alan Benjamin her zaman gözdem oldu. Değdi mi bilmiyorum Benjamin ama Türk halkında da travmatik yükleri sessizce omuzlarına alan bir çok kahraman var. Cinsiyet seçiminden, toplumsal trajedilere ve köklerimize uzanan bu ilginç yolculuk gerçekten okunmaya değer. Ben Malma İstasyonundan daha çok beğendim.
Bir sıralama yapacak olursam;
17 Haziran > Hayatta Kalanlar > Malma İstasyonu. Puanım kesinlikle 10/10 herkes okumalı...
Madem yaşıyoruz o zaman neden bu kadar korkuyoruz
Zorba benim için çok canlı, çok insani ve okurken sürekli ilerleme isteği uyandıran bir romandı. Nikos Kazancakis’in dili son derece akıcı; felsefi düşünceler içerse de bunları ağırlaştırmadan, yaşamın içinden gelen diyaloglar ve gözlemlerle veriyor. Kitabın en güçlü yanı bence Zorba karakteri. O, hayata teorilerle değil deneyimle yaklaşan, acıdan da neşeden de kaçmayan, yaşamı bütün yoğunluğuyla kucaklayan bir insan. Roman boyunca anlatıcının kitaplar ve düşünceler aracılığıyla aradığı şeyi Zorba’nın yaşayarak bulduğunu görüyoruz. Bu nedenle kitap sadece iki insanın hikâyesi değil; düşünmekle yaşamak arasındaki çatışmanın da hikâyesi. Zorba kusursuz bir karakter değil, hatta zaman zaman bencil, düşüncesiz ve fevri davranıyor; fakat onu unutulmaz yapan da bu kusurlarıyla birlikte son derece canlı olması. Kitabı okurken bende kalan duygu, insanın hayatı tamamen anlayamayacağı ama buna rağmen onu bütün güzelliği ve karmaşasıyla yaşayabileceği düşüncesiydi. Buna rağmen finalde hafif bir eksiklik hissi yaşadım; sanki Zorba gibi büyük bir karakterin ardından daha güçlü bir kapanış bekliyordum. Bu yüzden romanı çok sevsem de bende tamamlanmışlıktan çok özlem duygusu bıraktı. Yine de dili, karakterleri ve yaşama bakışıyla uzun süre akılda kalacak bir eser olduğunu düşünüyorum
İlk defa bı kitabı bu kadar geç okudum çünkü Zorba karakterini hiç sevmedim çoğu yerde nefret bile ettim kadınlara olan bakış açısından dolayı ,bu ne kadar doğru bilmiyorum ama sevmedim . Kitapta iki zıt karakterin bir arada geçirdiği zamanları yaşadıklarını anlatıyor Patron karakteri aslında içimizden biri gibi geldi bana zorba da hayatı anlamadan bile yaşıyor bı şekilde çoğumuz anladığımız halde yaşayamıyorken... Sanırım Patronun kalbinde bu yüzden yer etti zorba . Keyifli okumalarr :)
1/10
zaman kaybı.
pek çok eski döneme ait ve haliyle mizojini içeren kitap okudum ama hiçbiri ‘zorba’ kadar rahatsız etmemişti. yazarın her sayfa konuyla alakasız bir şekilde kadın nefretini hatırlatması bir süre sonra o kadar bayıyor ki ‘altını çizdiğim birkaç cümle için okumaya devam etmeli miyim?’ sorgulamasını yaşamaktan başka bir şey düşündürtmüyor. kesinlikle vaktinizi ayırıp okumaya değmez, eminim kendi zamanı için güzel sorgulamalar getiren bir kitaptır ama bana inanılmaz şeyler kattı diyebileceğim bir kitap değildi kesinlikle. belki ortaokulda okusaydım etkilenebilirdim onu bilemiyorum ama bu yaşımda olup da daha önce sorgulamadığım bir düşünce ile karşılaştım diyemiyorum. bazı kitaplar hiçbir şey katmasa bile kapağını kapattığımda o kitaba ayırdığım zaman için mutluluk duyarım, bu kitapta hiç böyle bir şey de yaşamadım açıkçası.
Reklam
Reklam