İnsanın böyle kendisini yine kendisince bir alemde bulması ne lezzetli şeydir. Buna bazı seçkin kişiler “kesret içinde vahdet” derler ki insanlar onu kendileriyle beraber zannettikleri halde o adam cihanı dolaşır da yine bulunduğu yerden ayrılmamış olur!..
İnsanların konuşacak bunca şeyi nereden bulduklarını, neden bu kadar çok konuştuklarını, neden birbirlerini bu kadar yorduklarını bir türlü anlayamıyordum.