Dilara KARASU
@ningal
Görmekten ve görülmekten,
bunca rahatsız olduğu bir şeyin
ortasından geçiyordu kaç zamandır. Artık kendinin üstüne gitmek değildi bu. Başka bir şeydi. Bir korkusuzluğu kanıtlamak istiyordu belki de. Kendi üstüne giderken korktuğunu görmüştü. Şimdi bu korkuyu yenmek istiyordu. Kuşkularını gidermeye çalışıyordu.
Üstüne üstüne giderek,
kendini doğrulamak istiyordu. Artık korkmadığını görse sevinecekti. Bütün sevinçlerini yitirmek pahasına istiyordu bunu.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kaçmaktan korkuyordu, kaçtığının anlaşılmasından korkuyordu.
Korkuyordu.
Gene de kaçtı.
Bütün yaşantımız bir ritmin elindeydi. Hangi ritmi yakalamışsak, onun.
Zaten korkunun büyüsü, kendini korkutmaktan kaynaklanmıyor muydu?
En büyük yaşama coşkusunu süreğen bir intiharın taşıdığını
çok sonraları anlayacaktı, tutunduğu her şeyi yitirdikten sonra.