Dilara KARASU
@ningal
"Asıl Binali'liğimi şimdi yitirdim,” diyor. "Güçsüzken değil, güçlüyken yitildim." Bütün gece bunu öğretmiş ona.
"Güçsüzken onu korumak benim elimde değildi (sandığım
kadar değildi), oysa güçlüyken elimdeydi; sonuna dek elimdeydi. Ne ki güçlü olan daha çok yanılıyor. Gücümün sarhoşluğuna
kapıldım, o sarhoşluk her şeyi unutturdu bana. Eksildim. Bu cenk bitti. Yenildim. Hepsi bu.”
Reklam
Demek ki cümle insanlar böyle bir durumda aym davranmazlarmış. Çaresizlik her şeyi açıklamazmış. Demek Binali yalnız, yapayalnız, bir başına. Ya da, ya da yalnız olan Binali değil,
Temir. Asıl yalnız olan o. Binali öteki insanlar gibi davrandı,
cümle insanlar gibi. Ötekilere benzemeyen Temir. Dayakla da,
küfürle de, işkenceyle de, ölümle de üstesinden gelinecek bir
şey değil bu.
Onun gücü yalnızlığından belki de.
İlk sayfa değil, her şeyden önceki sayfada şu yazıyor :
" Onlar hiç kimsenin bilemediği bir ölümle yitip gittiler."
'Kim onlar?' diyorsun önce. Sonra okumaya başlıyorsun ilk sayfadan.
Şiir gibi öyküler dökülüyor önüne. Kendi gibi yaşayamayanları görüyorsun. Cesareti olmadığından, kendini tanımadığından, içindeki cenklerde kaybolduğundan...
Ya da kendi gibi yaşamak için bedel ödeyenleri görüyorsun. Kanla, canla, yalnızlığa mahkum olmakla...
Sevgiyi, aşkı, arkadaşlığı, teslimiyeti, ihaneti, öfkeyi, kini, ölümü, yaşamı görüyorsun.
Her şeyin Bir'den (bizden) olduğunu ama Bir'in (bizin) her şeyden fazla olduğunu görüyorsun.
İçin sızlıyor.
Tek kelimeyle muhteşem bir kitap.
Kusursuzluğu unutun. Her şeyde bir çatlak vardır, ışık içeri böyle girer.
Leonard Cohen
Reklam