Sonuncu olmaya bile katlanmaya hazırken, ikinci derecede olmayı kendime uygun bulmazdım. Ya kahraman olacaktım ya da çamura batacaktım, benim için ikisinin ortası yoktu. Beni mahveden de buydu işte. Çünkü çamurdayken “bir gün gelecek kahraman olacağım” diye avuturdum kendimi. Sadece kahramanlar çamura girseler bile çamur bulaşmayan yüce kişilerdi, sıradan insanlar içinse çamura bulaşmak basbayağı ayıp, hoş karşılanmayacak bir şeydi…