güldü kendine. kendine teslim olan insanın yüzleştiği duygusal zaaflardan duyduğu utancı bastırmak için gülmekten başka bir şey yapamaması acıydı. güldü kendine bu yüzden.
yani insanların sertliğine ve kabalığına dayanamadıkları kendi çağlarının değil de, geçmiş zamanların mobilyaları ile evlerini döşemeleri tamamen berbat bir zayıflık halinin göstergesi, diye düşündüm. kendilerini ortadan kalkmış şeylerin, her türlü karşı çıkışa olanaksız kılan yumuşaklığı ile çerçeveliyorlar.
seher yeli, şehitler için sürekli soğuk ahlar çekip kainatın mizacına keder verdi. rıdvan, cennet bahçesini süsledi, kerbela şehidinin ruhu misafir olacak diye… huriler iştiyak gözlerini açıp gözlediler, zehra’nın gözünün nuru gelecek diye…