Selma
@nisco
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yeni İstanbul'da da durum farklı değil ne yazık ki!Siyaset
Daniel, eski İstanbul'daki köpekleri düşündü: Hayvanları sokaklarda kovalar, yakalayıp kocaman sepetlere doldurur ve bir adaya bırakırlarmış. Köpekler orada birbirine saldırır, birbirlerini parçalar ve yermiş; ulumalarını denizin rüzgârı ta gemicilerin kulaklarına kadar götürürmüş.
"Oraya bırakılması gereken, köpekler değildi halbuki."
Baştan başa bekleyiş olmak için kendimi boşalttım, kısırlaştım. Şimdi bomboşum işte! Ve artık beklediğim bir şey yok.
"Özgür olmak. Kendi kendinin nedeni olmak: Benim, çünkü ben olmak istiyorum, diyebilmek! Kendi kendinin başlangıcı olabilmek!" Bunlar içi boş, cafcaflı sözler okumuşların can sıkıcı, bıktırıcı tekerlemeleriydi.
Ben buradayım, kendi kendimin tadına bakıyorum; kanın ve pas kokulu bir suyun buruk tadına bakıyorum; kanın
ve pas kokulu bir suyun buruk tadını
duyuyorum: Bu benim kendi tadım; kendi kendimin tadıyım ben ve varım, yaşıyorum. Var olmak yaşamak, işte bu: susamadan, canı çekmeden kendini içmek!