…Oysa sana anlattıkça temize çekiyorum sanki hayatımı. İçimi havalandırıyor bu mektuplar. Yorganı, yastığı kış biter bitmez açan ilk güneşe sermek gibi.
Yorganı burnuma kadar çekip bekledim. Neyi bilmiyorum.Beklemek eziyet de olsa bir çocuk için hayatta kalmanın tek yoluydu bazen. Sen o yana bakmazken savaşlar kopar, insanlar ölür, birileri çok ağlardı. Çocuk olmak fırtınanın gözünde durmaktı. Görünmez bir camın ardında tozun inmesini beklemekti…