Necmeddin Koçoğlu
@nkocoglu
Aşkın çekirdeğine kadar ezilmiş bir kadın. Sonunda çekirdek de kırıldı, suçu birlikte işledik.
Reklam
Sevişmek kendi canımızı acıtmak anlamına geliyor. Bazen bir zamanlar aşkla dolup taştığını bildiğim bedeninin şimdi içi basit şeylerle doldurulmuş bir mumyayı andırdığını düşünüyorum, başka türlü bir kahır doluyor içime. Ben abimin elinden aldığım bir bedenle seviştiğimi biliyorum. Umman benimle mi sevişiyor, bilmiyorum.
Umman'la hiç gündüz sevişmedik, sevişirken ışık yakmadık Gecelerimiz acı geçiyor bu yüzden. Hiç sesimiz çıkmıyor.
Abim çevresindekilere büyük şiirler yazmaktan, dar kapılardan geçmekten, tersine çevirmekten, uyumsuzluğun erdeminden ve daha bir yığın karışık şeyden söz ederdi, tavanları çok yüksek olduğu için kendini en iyi hissettiği yer olan okul kantininde. "Şiir hayatın kaynağıdır" derdi mesela, “hayat sonsuz bir şiirden başka bir şey değildir." Nereye kanacağını tahmin edemediğimiz, küçük, haşarı kuşlara benzerdi sözleri, ordan oraya uçardı.
Oysa mazlum olandım ben küçükken, uslu olan, sessiz olan; büyüyünce başına üç elmanın üçü de düşen, canı yanan.
Reklam