Kelimelerin gerçek sahibi olan asıl yazar ortaya çıkıp da "Benim felaketim, kelimeleri, onları bana ilham eden kadından daha fazla sevmemdi" diyor. Sadece onun değil bütün yazanların felâketi bu galiba, hayatın söze fedası.
Sustum ve öptüm kırdığım kalemin iki omzundan, Önce sağ, sonra sol. İki gül bitti.
Öyle bir yere varılır ki kâğıt yanar tutuşur, elde bir kalem kalır.
Ey kalem, nereye vardık ki ucun kırıldı? Kalbim öyle kırık ki!