Niğmet Tekgöz
@nmttkgz
Şu anda okuduğu kitap
Kendimizi babalarımıza benzetmeye çalışmamalı, bize mahsus olan o yücelik ve mutluluk türüne erişmeliyiz.
Geçmiş geleceği aydınlatmadığından zihin alacakaranlıkta ilerliyor.
Çağdaşlarımız daima iki zıt tutkunun etkisinde: Hem yönlendirilme ihtiyacı hissediyor hem de özgür kalmayı arzuluyorlar. Bu iki zıt güdünün herhangi birini dindiremedikleri için her ikisini birden tatmin etmeye çabalıyorlar. Tek, vasi ve kadiri mutlak olan ama yurttaşlar tarafından seçilen bir iktidar hayali kuruyorlar. Merkezileşmeyle halk egemenliğini bağdaştırıyorlar. Bu onları bir nebze rahatlatıyor. Vesayet altında oluşlarına, vasilerini bizzat seçtikleri düşüncesinde teselli buluyorlar. Her birey bağlanmaya boyun eğiyor çünkü ipin ucunun ne bir kişinin ne de bir sınıfın, bizzat halkın elinde olduğunu görüyor.
Bu sistemde yurttaşlar bir an için bağımlılıktan sıyrılıp efendilerini belirliyor, sonra tekrar tutsaklıklarına geri dönüyorlar.
Hepsi birbirine benzer ve eşit, sonsuz sayıda insandan oluşan bir kalabalık görüyorum; ruhlarını kaplayan küçük ve bayağı keyifleri tatmin edebilmek için kendi çevrelerinde dönenip dururlar.