“Çiçeklerle birlikte havayı kirletiyoruz işte. Çiçeklere zararlı böcekleri yok etmesi için karıncayiyen de beslemeyi düşünüyorum. Tabii kafeste.”
“Gerçekten, böyle bir yerde mi yaşıyorsun?”
“Gerçekten yaşamadığımı söylemiştim. (Ukâla!) Acı bir yaşantıdan sonra insan, ancak bedenine eziyet ederek günlerini sürdürebiliyor.”
“O halde ben varım. Cogitosuz ergo sum albayım, cogitosuz ergo sum.”
“Bir merak etseydi, sonumuz böyle olmazdı öğretmenim. Saçmalama Hikmet. Ben Hikmet değilim albayım. Bir zamanlar Hikmet olan gözlemcinin biriyim şimdi.”
“ben de, ülkemiz gibi kirliydim, öğretmenim. Ben… ben demeğe dilim varmıyor öğretmenim. Ben kimdim? Hikmet. Hayır ben değildim; o, Hikmet’ti.”
“Benim içimdeki çocuk büyümedi. (Yirmiüçnisanda onu da bir saatlik başbakan yapsalardı belki büyürdü. Hayır, büyümezdi.) Yıllardır taşıyorum içimdeki çocuğu; yaşamadığı için büyümedi hiç, amcası.”