Gül
@nokturn
18 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Reklam
Sar bedenimi; Kitabımdaki son paragrafta uyuyayım. O senin en sevdiğin kitap olsun. Bırak o Korkunç şiirler okusun alnımızı. Bu kadar kırılmışken ve hala kırılabilecekken bırak sayfalar onarsın bizi. Hala ilk günkü kadar yakınım sıcak mürekkebe. Aşk senin kadehinde bakışımı delip geçerken anladım camdan bulutların altında yattığımızı… Yağmur yağarsa ölebileceğimizi…
insanlar içinde bir sana inandım
bir seni sevdim kendimden başka
uykularımın bölündüğü saatlerde
sendin düşündüğüm soluk soluk
sivri bıçaklar gibiydin karanlığımda
gözümü yumsam seni görüyordum
oynak türkülere benziyen yürüyüşünle
sen çıkıyordun karşıma
karanlığımda
iki yıldızdı ellerin görülmedik
karanlığımda
bir orman yangınıydı dudakların
günlerce, yıllar öncesinden hep kafamın bi köşesinde intihar edip huzura ermenin umudu yer alır dururdu. beni durduran şeyse bilmeyişimdi, ne olacağını bilmemek. sonra bir karar aldım dedim tamam dayan dayanabildiğin kadar. seni öldüren şeyi sen neden öldüremeyesin ve tut ki dönüp evet fikirlerimin katili olabildim demenin şanslılığına erişirim? bu süreci yansıtan saatin akrebi beni zehirledi. farkındalık. içimde bir yerde hala ölmeye devam etmemin farkındalığı.
Reklam