Nom Perdu

Nom Perdu
@nomperdu
Okur
Much wisdom is such grief.
İzmir
Ankara, 8 Şubat
49 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
0Kitap0Takip edilen7Takipçi0İnceleme240Alıntı23İleti
Kitapları
Tekrar Paylaşımlar
Yorumlar

Nom Perdu

@nomperdu·
Evet argümanlara ihtiyacımız var -fakat aynı zamanda insanları doğa ve toplumun müstakil mimarları yerine ayrılmaz parçaları olarak gören bir tavra, bir dine, bir felsefeye ya da adına her ne diyecekseniz, böylesi bir eyleyici odağa (agency) ihtiyacımız var -ona denk düşen bilimler ve politik kurumlarla birlikte. Bu tür bir felsefeye ve onun gereksindiği toplumsal yapılara kavuşmak için yeni yaratıcı eylemlere kalkışmamız gerekmiyor. Bu felsefe (din) ve toplumsal yapılar zaten var, en azından tarih kitaplarımızda; çünkü bunlar uzun zaman önce, yani düşünceler ve eylemler henüz doğal bir gelişmenin ürünleri şeklinde tezahür ederken, yani düşünceler ve eylemler henüz böyle bir gelişimin yönelimlerine karşı duran yapıntısal çabalar sonucunda oluşmuyorken ortaya çıkmışlardır. Homeros’un destanları var, Taoculuk var, yaratılışın mucizeleri karşısında duydukları mutluluk çınlayan saygılarıyla bizi utandıran birçok “ilkel” kültür var.
Sayfa 175
Akla VedaPaul Feyerabend

bkmkitapcom

@bkmkitap·Reklam
Ne Kadar Kitap Kurdusun?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅

Nom Perdu

@nomperdu·
Uzayın kanımızdan yapıldığı dünyadır bu Kırmızı boyalı ve yeniden doğan kuşlar Yüreğe komşu havada uçmakta zorlanırlar Yokolarak uzaklaşabilirler ancak İçimizdedir de ondan en acımasız çöller Ne ki sinirler bilirler kanın bilmediğini görmeyi Usul etimizin dibinde bizden önce gelirler Işıldayan otlarıyla doldururlar uzaklarımızı Etten koparırlar gizli şafakları. Güneşler gösterişsiz mantolarımız altında Bedenimizi biçimlendiren evrende uyuduklarında, Gözlerimizin görmediğini içimizde gören sinirler Usul etimizin dibinde bizden önce gelirler, Işıldayan otlarıyla doldururlar uzaklarımızı Etten koparırlar titreyen şafakları Uzayın kanımızdan yapıldığı dünyadır bu Kırmızı boyalı ve yeniden doğan kuşlar Kendilerini götüren yüreğin yanında uçmakta zorlanırlar Yokolarak uzaklaşabilirler ancak İçimizdedir de ondan en acımasız ovalar Sahte çeşmeler yanında susuzluktan ölünen Ve böyle çekip gideriz, öteki insanlar arasında Kimileri ötekilerin kulaklarına fısıldar bazen. Gün Ortasındaki Gece- Jules Supervielle
Şiir

Nom Perdu

@nomperdu·
Bazen ne olacağını bilmiyorum Belli belirsiz görüyor, daha iyi görmeye çalışıyorum Uyduruyorum bakışımı, nesne belirginleşiyor Bir tek bedeni var, ancak bölünüyor Yeşil görüyorum yüksekten, bir kütük üstünde İnsana benziyor ancak gölgeyle Altına uzanmaktan zevk alınsın istiyorum Gelin bana ağaçlar sizi düşünüyorum çünkü Bitek toprağa sarılıyorsunuz sıkı sıkı Va tanımıyorsunuz beni bütün köklerinizle Mavi, kara görüyorum ve kararsızlığımdan değil Sırasıyla olacak ve ikisi de öyle derin ki Bütün evrende benzersiz olacaklar Ve gün, gece ve ufuk olacak. Yeşildir ya da mavi, beyazlatan kıvrımlarla saçaklı Gözümden kaçıyor ve parmağımı batırsam Tuzlu: çok ileri gidiyor ve çevresini dönüyor Yeryüzü’nün ve pek becerikli pullularla dolu Adına deniz diyecekler ve balık, İnsana düşüyor üstünde nasıl gideceğini bulmak. Bazen hiç bilmiyorum neyin geleceğini Önümde birkaç eski anı görüyorum Bitki, meyve ya da konan bir serinlik olmak Yaptığım şey bile, bir başka şey düşünerek. Kaos ve Yaratılış- Jules Supervielle
Şiir

Nom Perdu

@nomperdu·
Bilmiyor adımı Ev sahibi olduğum bu yürek, Bir şey bilmiyor hakkımda Yaban bölgelerden başka. Kandan yapılma yüksek platolar, Yasaklanmış kalınlıklar, Nasıl fethetmeli sizi Ölüme atmadan? Nasıl yukarınıza çıkmalı Gecemin ırmakları Kaynaklarına dönen Balıksız, ancak yakıcı Ve yumuşak ırmaklar. Çevrenizde dolanıyorum Elime geçiremiyorum, Uzak plajların gürültüleri, Ey toprağımın akıntıları Açıklara kovuyorsunuz Oysa sizim ben Sert kıyılarım, Ömrümün köpükleri Sizim ben. Güzel kadın yüzü, Uzayla çevrili beden Bir yerden bir yere giderek, Nasıl yaptınız Girmek için bu adaya Benim giremediğim Ve her gün
Şiir

Nom Perdu

@nomperdu·
Yıldızlar arasında ilerliyorum iki kör köpekle Yolumu aramak için bazen birbirine yaklaşan. Yeryüzüne benzeyen bir şey görünmüyor buradan Ancak bir tuzla kokusu geliyor dudaklarıma Neredeyse insan bir kuş gibi kafesinde Başımda dönen bir ses duyuyorum. Her günkü yüreğim, burada karadır tansökümü, Taşan gök altında yanmak istiyor boşu boşuna. Gecenin kırağısı felç ediyor havayı, İlerliyorum ve bin kez çıplak duyumsuyorum kendimi. Böğrümü, sırtımı, başımı ve göğsümü Bana yakın olan Yabancı’nın mızraklarına vererek Gidiyorum gözlerimin tanrının izlerini görmediği Bulutlu bir toprağa ayak basarak Ve arkamda yalnızca başdönmesinden kalanı bırakarak Uzaklarda yarası zorlukla kapanacak. Aç zürfalar Ey yıldız yalayıcılar, Çayırın kargaşasında Sonsuzluğu arayan öküzler, Onu koşuda yakalayacağını Sanan tavşanlar, Altınızda saklandığını Bilen kökler, Ne oldunuz, yitmiş, Kara kumlardan başka Desteği olmadan yaşayan
Şiir
Geriİleri