"devam kitabı yazman için sana hep yalvaracağım," dedi arthur. "hikâyeyi devam ettirmen için."
"ama ya hazır iyiyken bitmeliyse?"
"bir şans daha vermeden nasıl bileceksin?"
gülümsedim. "yeniden denemek gibi."
biz bir aşk hikâyesi miydik yoksa aşk hakkında bir hikâye miydik, bilmiyordum. ama ne olursak olalım bunun harika olduğunu biliyordum çünkü başından beri engelleri aşıyorduk.
onu hafızama kazıdım: dağınık saçlarını, kahverengi gözlerini, parlak, gözyaşı izli yanaklarını. "seni seviyorum," dedim. "evren bizi oldurduğu için gerçekten çok mutluyum."
"arthur, evren sadece topu yuvarladı," dedi. "bizi olduran biziz."