S.
@norodivane
Otistik | Bipolar | DEHBli | Dingin ya da deli. Ama hep ben. Ruhumun ritminde yazıyorum.
Şu anda okuduğu kitaplar
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Mükemmellik düşüncesine sahip bir sincap ve kendi sesini duyurmayan (gerçek, ben ne talep ediyorum demeyen) bir köstebeğin piknik macerasını okudum. En güzel piknik yerini bulmak için uzun bir yolculuk yaparlar. Başladıklara yere döndüklerinde çantanın yırtık olduğunu ve yiyeceklerin yolda düştüğünü fark ederler. Yiyecekleri bulup onların peşine düşen diğer hayvanlarla yiyip içerler. Arkadaş olurlar. Başka bir piknikte buluşmak için sözleşirler. Yolculuğun sonunda sincap kusurun içindeki kusursuzluğu fark edip takdir eder; köstebek kendi sesini duyurur: lütfen bir dahaki sefere sandviçlere tereyağı sürelim. Olumsuz durumlarda "Bunun bana hediyesi nedir?" sorusunu sormak boşuna tavsiye edilmiyor.
Kitabı okurken ikisinden de epey rahatsız oldum. Sincap, otistik zihnimin mükemmellik saplantısını; köstebek ise dehbli zihnimin hiperaktif ve dürtüsel doğasını gizlemek için onaylanma maskesini yaratışını anımsattı. Ah bir de çantayı kontrol etmeden yola çıkmaları kontrolcü yanımı uyardı. Tüm hayvanları sofraya davet edip kaynaşmaları da bipolar zihnimin manik atağını hatırlattı. Hâlbuki hepsi ben, hepsi benim, hepsi benden.
Her binişinde salıncağa duysa da aynı mazeretleri zürafa hissederdi kendini uçuyormuş gibi bulutlarda.
Belki zürafa da bir otistikti..
Uçma arzusu taşıyan bir zürafa ve ona nesi olsaydı uçabileceğini söyleyen beş kuş: karga, baykuş, martı, güvercin ve serçe.
Her karşılaşmada "uçamazdı elbette (...) zürafa" diyor yazar. Beş kuş zürafanın eksikliğine dikkat çekiyor. Hâlbuki eksiklik diye etiketlenen şey sadece bir farklılık değil midir? Yazar "Her binişinde salıncağa duysa da aynı mazeretleri zürafa hissederdi kendini uçuyormuş gibi bulutlarda." diye sonlandırıyor öyküyü. Bir kuşun anatomisine sahip olmadığından uçamayan zürafa arzusuna bir çıkış yolu bulmuştur.
Okurken ve bunları yazarken kendi öykümü düşündüm yine: mesela ben kendimi bildim bileli doğal bir yolla (ilaçsız) derin uykuya dalmanın neye benzediğini bilmiyorum. Sosyal ilişkilerin yoğun olduğu anlarda/ yerlerde bunalıyorum, afallıyorum; günler boyu inzivada olursam ancak zihnimi toparlayabiliyorum; birinin bir sorununu dinlerken dinlemeyip/ teselli etmeyip pat diye çözüm yolları anlatıyorum. Maskeler kullandıktan sonra tükenmişlik yaşıyorum. Özlemiyorum, özlemenin ne olduğunu anlayamıyorum. Ve daha başka "yetersizlikler/ eksiklikler"... Çocukken tanı almayan diğerleri gibi ben de bu yap(a)madıklarım için yıllarca kendimi yargıladım. Kendimi suçladım. Hâlbuki sadece zihnim farklıymış, dünyanın nörotipik yapısı bana uygun değilmiş. Şimdi bu farklılığı onurlandırarak yapıyla savaşmadan kendi şarkımı söyleme zamanı.