Zaten yaşam dediğimiz şeyin kendisi de öylesine sıkıcı, aptalca ve kirli ki... Yutuyor insanı. Çevren tuhaf kişilerle dolu, baştan aşağı tuhaf kişilerle. Onlarla birkaç yıl birlikte yaşayınca da, farkına varmadan tuhaflaşıyorsun sen de. Kaçınılmaz bir yazgı bu.
Sən zülmətsən, sən ölümsən, sən dağıdıcısan! Sənin vəzifən və sevincin həyat və xeyirxahlıq odunu söndürməkir. Eləysə söndür! Söndür, söndürücü! Mənsə həyatın özüyəm, onu yaradanam! Mən işığam, mən alovam, mən həqiqətəm, mən sevincəm! Həyat məndən doğur! İşıqlı məşəllər yandırıram.
Bizim dünya-Yer kürəsi nəhəng bədii tikinti emalatxanasıdır, insanlar, xalqlar-bütün bəşəriyyət bu emalatxanalarda memar və bənnadırlar... Yaxşı bənna!