Zavallı insancıklar hassas olur, doğa onları böyle yapar. Bunun eskiden beri farkındayım. Zavallılar titiz olur. Dünya görüşleri biraz değişiktir. Karşılaştığı herkese gizlice, yan yan bakar, kendisi hakkında konuşup konuşmadıklarını duymak için kelimelere dikkat eder. Acaba suratına bakılacak biri olmadığını mı söylüyorlar? Neler hiss ettiğini mi merak ediyorlar? Nasıl biri olduğunu mu düşünüyorlar? Herkes zavallının eski bir kilimden daha değersiz olduğunu bilir. Kimsenin kendisine saygı göstermesini beklemez. Şu yazar bozuntuları ne yazarlarsa yazsınlar zavallı insancıklar hiç değişmez. Peki neden böyle olur? Çünki onlara göre zavallının içi dışına çıkmalı, özel hiçbir şeyi ve gururu falan kalmamalıdır!
İnsan bazen yanı başındakı bir kitapta bütün hayatının yazılı olduğunun farkına bile varmıyor; okumaya başladıkça giderek daha iyi anlıyor ve o ana kadar bulanık kalan şeyleri çözebiliyor.
Birindən getməyin ən rahatı hər şeyin sanki yolundaymış və getməyə də heç bir səbəb yoxmuş kimi görünən də getməkdir, sakit, səssiz, bir az təbəssümlə, həm də xəbər etmədən-müzakirəsiz, mübahisəsiz, dartışmasız getmək. Qoy heç o bilməsin ki, sən nə düşünürsən, nəyəsə hazırlaşırsan, nəsə edəcəksən..