Nothinghill
@nothinghill
185 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
Reklam
“Babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe.”
Çok etkileyici bir giriş cümlesiyle başlıyor hikaye. Yazarın babası ikinci kez kanser teşhisi alıyor ve bu sefer tüm vücuduna yayılmış. Ölümü bekliyor kısacası. Kitabın girişi bu şekilde başlıyor. Yazar babasına teşhis konduktan sonra almaya başladığı notları kurgulamış. Bu yönüyle otobiyografik bie roman da sayılabilir.
Hikaye boyunca yazarın sevdiği birinin ölümüyle ve ardından gelen yas süreciyle yüzleşmesini okuyoruz. Bunu yaparken de toprak, bahçıvan gibi metaforlarla hayatın döngüsü, ölümün kaçınılmazlığı,devinim gibi konuları işliyor yazar.
Kendisinden başka bir kitap okumamakla birlikte çok sade bir anlatımı olduğunu söyleyebilirim. Edebiyat yapmaya çalışmıyormuş da kişisel yas sürecini paylaşıyormuş gibi. Çok net ve duru. Yine de kitapla ilgili beni bir noktada tatmin etmeyen bir samimiyetsizlik var. Sanki kitleler tarafından bağ kurması çok kolay bir durum başına gelmiş ve bunu işleyerek ortaya bu kitabı koymuş gibi. Yani örneğin İkinci dünya savaşı her zaman iş yapar. Haksızlığa uğrayan azınlık her zaman iş yapar. 6 şubatı yazsanız iş yapar. Ne bileyim hepimizin hayatında önemli kayıplar var ve bu da yası anlatan bir eserle kolay bağ kurmamızı sağlıyor. Bu kötü bir şey değil ama bazı eserlerin ortaya çıkması için kişinin ya da toplumun o olayı sindirmesi gerekirmiş gibi düşünüyorum. Henüz babasının kaybı yaşanmadan bunun üzerine notlar alması kimine göre belki iyileşme ve ölüme hazırlık çabası ama bana bir yandan da ticari ve samimiyetsiz geldi. Bu duyguyla okuduğum için de müthiş beğendiğim bir kitap olmadı.
“Belki hemen değil, ama işler böyle yürür. Bedenler soğur, bahçeler yabani ota boğulur, çocuklar yetim kalır.”
Reklam