Nothinghill
@nothinghill
185 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
Beş Sevim Apartmanı büyülü gerçekçilikle yazılmış. Kitabın ana kahramanı Doktor Samimi kendisine cinlerin musallat olduğunu düşünüyor ve kendisine zarar verdiklerine inandığı bir noktada onlara cephe alıyor. Onları yenmek için de akıl hastanesinden topladığı 5 “ cinli “ hastayı bir apartmana yerleştirip incelemeler yapmaya başlıyor.
Mine söğütün diline aşinayım artık. Bu kitapta da gene aynı şiirsel ama sert anlatım var. Bir yandan yetişkinlere masal anlatır gibi ama bu masallar ürkütücü ve yer yer gerçeklerle bezenmiş.
Kitap boyunca devam eden kim deli, tüm bu okunanlar yalnız ve çılgın bir doktorun hezeyanları mı yoksa doktor burdaki gözlemci mi emin olamıyorsunuz. Mine söğüt kitaplarının genelinde olan o kaotik, hüzünlü, puslu hava bu kitapta zirve yapmış. Herkese hitap edecek bir kitap değil ama benim için keyifli bir okumaydı.
Bazen seçimlerime ben bile şok oluyorum. Kilometrelerce öteden belli benim tarzım olmadığı bu kitabın ancak bir anlık gazla alıvermişim.
Ana karakterin yakın arkadaşı kanser. Nepaldeki kadim bir metnin hastalık üzerinde olumlu bir etkisi olabileceğine inanıyor ve bu yüzden arkadaşı Maelle’den bu metni kendisine getirmesini istiyor.
Maelle de bunun üstüne hiç bilmediği bir kültüre doğru yola çıkıyor. Yolculuk esnasında da kendini keşfediyor.
Çok sıradan çok yüzeysel çok alışıldık bir hikaye. Hızlı okunuyor, motivasyon da sağlıyor ama on dakika kadar. Sonra gerçeklerle yüzleşiyoruz. Kanser böyle bir şey değil. İnsanların tüm sorumluluklarını ve gerçekliklerini kenara koyup telefonun çekmediği bir dağ başında kendine dönmesi falan çok zorlama. Hele kitabın ana karakteri gibi sözde işkolik ve ipleri elinde tutmayı seven insanların bu kitabı okuyup hadi her şeyi salayım ve hayatın gerçek anlamını keşfedeyim gibi bir noktaya gelmesi ütopik.
Zaman kaybı denemez sıkmıyor yormuyor ama size bir şey katmıyor. Bir edebiyat şaheseri falan değil.
Sema Kaygusuz’dan okuduğum ilk eser. Ben öykü türünü pek seven bir okur değilim. Ancak bazen kısa bir şeyler okumak istediğim için yazardan iki kitap aldım. Doyma noktasına dair izlenimlerim de şu şekilde.
Kitabın nerdeyse yarısını kaplayan ilk hikaye benim için çok da etkileyici değildi. Geçmişin hüzünlü anılarını sandık lekesi metaforuyla çok ama çok ağdalı bir dille işliyor Sema Kaygusuz. Bu kadar dil oyunu bu kadar incelikli anlatım beni bir süre sonra hikayeden koparıyor. Anlamaya çalışırken akışı kaçırdığımı hissediyorum. Fazla “ çabalı” buluyorum bu tarz anlatımları. Hikayelerin genelinde de bu durum mevcut. Dili çok zengin, imgeler metaforlar havada uçuşuyor ama kitap bana değmiyor. Bu kitabın aslında en güçlü yönü ancak aynı zamanda hikayelerin içine girmeyi de zorlaştıran kısmı.
Kitaba dair en sevdiğim şey içerikle bölüm isimlerin uyumu sanıyorum. Özellikle kitaba ismini veren Doyma Noktası.
Yazara başlamak için doğru kitap mı emin değilim. Elimde 2 kitabı daha var. Okumaya devam edeceğim.
Hume bu kitapta Tanrıyı inkar etmekten ziyade, insanların Tanrının varlığına ulaşma biçimini irdeliyor. Kusursuz bir düzenin varlığının tanrının varlığının kanıtı olamayacagını anlatmaya çalışıyor. Hatta dünyadaki acıların, kötülüklerin düzensizlik olarak yorumlanabileceğini söylüyor. Tanrı varsa ve bu kadar üstün bir yaratıcıysa neden kötülük var gibi. Sonuç olarak Hume’e göre tanrı varsa da, kanıtlamaz.
Bence burda eksik kalan kısım şu. Evet Hume bir açık yakalıyor ve ifade ediş biçimi son derece anlaşılır. Ancak bu açığı dolduramıyor. Evet insanlar acizliklerinden ötürü her şeye muktedir bir tanrı tahayyül etti ancak doğadaki müthiş düzeni açıklayacak daha iyi bir fikir ortaya atmıyor ki fikir de zaten Evrim teorisi olarak karşımıza çıkıyor daha sonra. Felsefenin olayı da biraz bu zaten. Çözümün yolunu açıyor ancak çözümün kendisi değil.
Teolojiye, dinlerin oluşumuna ve kitleler üzerindeki etkisine meraklı bir okur olarak okuduğuma memnunum.
Üstüne saatlerce konuşsam da hissettirdiklerini yeterince anlatamayacağım bir kitap bu. Felsefeye hiç ilginiz yoksa ya da Nietzsche’nin fikirlerine hakim değilseniz bile - ki ben hiç değildim- son
