Explorateur
@nouse
53 okur puanı
Nisan 2019 tarihinde katıldı
Birbirlerine
karşı son kertede kişisel olmaları, toplumsal yükümlülüklü yaşamlarını bırakmaları ve beklenen sonuçları ne olursa olsun gerçek an'ı yaşamaları için onları yüreklendirdim.
Başlangıçta rahatsız ediciydi. Birbirlerini gücendirdiler. Sınıftan çekip gitmeler, ağlamalar, histeri krizleri oldu. Yine de daha önceki çalışmalarında
varolmayan çok önemli bir şey varolmaya başladı. Bir tur organik gerçek,
nasıl görünüyorum, nasıl duyuluyorum, "bu sahne nasıl olmadı" gibi endişelerin yerini aldı. Rol yapmadıklarında kendileri nasıl gerçekse, sahnede de
gerçek insanlar görmeye başladım.
İnsanlar OLMA'ya başlıyorlardı . Başlangıçta "OLMA' tek tük bazrı anlarda
gerçekleşiyorduysa da OLMA ile ROL YAPMA arasındaki ayrım hepimiz
için apaçık ortaya çıkmıştı. Oyuncuların bir kez bu OLMA an'ını tattıktan sonra iştahları daha fazlası için kabardı. Hem oyuncular hem de seyredenler
hakikatten daha az olanla tatmin olmamaya başladı.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Oyuncuların her şey hakkında kendi kişisel bakış açılarını bulmalarını
ve ifade etmelerini gerektiren alıştırmalar icat ettim...
Bacakları olmayan birine nasıl koşmayı öğretemezseniz, kendi içiyle bağlantı
kuramayan birine de oyunculuğu öğretemezsiniz. Kendi olmanın ne olduğunun aranmasıyla başlayan ve kendi olmanın sahne üzerindeki kullanımına
uzanan bir oyunculuk yaklaşımı geliştirmeye başladım.
Öğretmenliğimin ilk yıllarında oyunculuğu, Stanislavski Metodundan
türetilmiş tekniklere harfi harfine bağlı kalarak öğrettim...
Metodu, öğrencilerin yalnızca yüzde ikisinin kullanabildiğine değin, bazı usta
oyunculuk öğretmenlerinin karamsar saptamalarına inanır olmuştum. Kaldı
ki bir oyuncu olarak kendi çalışmalarımda da istediğim başarıya ulaşamamış,
sonuçlardan düş kırıklığına uğramıştım. İşte o sıralarda, aynı teknik nasıl
herkesin işine yarayabilir, kim bir başkasının aynısıdır, gibi sorular sormaya
başladım. Hepimizin değişik korkuları, değişik ket vurmaları, değişik kaygıları
var ve doğaldır ki hepimiz değişik birer geçmişe sahibiz. oyuncular niçin
kendilerinden kişisel olarak söz etmekten korkuyorlar? Niçin oyunculuk öğretmenleri oyunculuktaki kişisel etmenleri tartışmaktan kaçıyorlar? Herkes
niçin bu denli gizlilik dolu?