İkonik Paylaşımlar
@novaastro
548 okur puanı
Eylül 2017 tarihinde katıldı
Evren Gerçekten mi Başladı—yoksa Sürekli Yeniden mi Doğuyor?
Ya Büyük Patlama her şeyin başlangıcı değilse? Ya evrenimiz, sonsuz bir kozmik yeniden doğuş döngüsünün yalnızca en son halkasıysa? Bilim insanları bu akıl almaz fikre Büyük Sıçrama Teorisi diyorlar.
Bu teoriye göre, evren sonsuza dek sadece genişleyip sürüklenmiyor. Bir gün, kütleçekimi her şeyi geri çekebilir, uzayın kendisinin büzülmesine ve kozmosun çökmesine neden olabilir. Ama işte dönüm noktası: Sonsuz bir yok oluş noktasında sonlanmak yerine, inanılmaz bir şey oluyor—evren geri sıçrıyor. Yeni bir genişleme başlıyor, yıldızlar ve galaksiler yeniden oluşuyor ve yaşam bir kez daha ortaya çıkabiliyor.
Ölen bir kozmos hayal edin, kendini defalarca yeniden başlatan bir evren, her döngü bir öncekinden sırlar gizleyen. Bazı bilim insanları, önceki evrenlerden gelen minik izlerin hâlâ tespit edilebilir olabileceğini düşünüyor; kozmik radyasyonun soluk parıltısında saklı. Acaba evrenimiz, öncesinden gelenlerin anılarını mı taşıyor?
Büyük Sıçrama, başlangıçlar ve sonlar hakkındaki tüm bildiklerimizi altüst ediyor. Tek bir doğum yerine, evren sonsuz olabilir—ölerek, sıçrayarak ve insan hayalinin ötesinde bir kozmik ritimde yeniden yaşayarak.
Asıl soru şu… ya biz ilk evren değilsek? Ve ya sonuncusu da olmayacaksak?
Reklam
Popülerlik çoğu zaman bir illüzyondur ve insanların o anki duygu durumlarına, toplumsal trendlere ve geçici beğenilere bağlıdır. Bugün seni omuzlarında taşıyanlar, yarın beklentilerine bir kez hayır dediğinde terk edebilirler. Oysa saygınlık, sarsılmaz bir kaya gibi yerinde duran karakterin doğal bir sonucudur. Saygın bir insan, her zaman en çok sevilen kişi olmayabilir ama her zaman görüşüne başvurulan, varlığına ihtiyaç duyulan ve ağırlığı hissedilen kişidir. Saygı zor zamanlarda eğilip bükülmeyenlerin kazandığı bir madalyadır.
Birinin kalbi kırılmasın diye yalan söylemek, ya da gerçeği saklamak, aslında o kişiyi küçümsemektir. Gerçeği kaldırabilecek kadar güçlü olmadığını söylemektir. Oysa birine saygı duymak, ona gerçeklikle yaklaşmaktır. Çatışmadan kaçma alışkanlığı kazandığında, hayatın boyunca pasif bir izleyici konumuna düşersin. Hak ettiğin yerlerde sesini çıkarmadığında, hakkın olanı istemediğinde dünya seni görmezden gelmeye başlar. Bu bir tercih değil. Kaçınılmaz bir sonuçtur.
Eğer bir fikrin var ve bu fikri sadece ortam bozulmasın diye yutuyorsan o an kazandığın sessizlik gelecekteki fırtınanın yakıtıdır. Kendi doğrularından her vazgeçtiğinde karşındaki insana senin sınırlarını ihlal etmesi için açık bir çek veriyorsun demektir. Bu, durum sadece senin öz saygını zedelemekle kalmaz. Aynı zamanda karşındaki insanın seninle olan ilişkisinin derinliğini de sığlaştırır. Kimse ne düşündüğü belli olmayan, her şeye uyum sağlayan ve hiçbir zaman hayır demeyen birine tam anlamıyla güvenemez. Çünkü o sessizlikte bir samimiyet yoktur. Sadece bir hayatta kalma mekanizması olan uyumlanma vardır.