Gençliğimde peşimi bırakmayan bu kederin sebebi eğlenmemek değildi zira eğlenme şansım olmuştu; dostsuzluk da değildi, istesem dost da edinebilirdim . Kalbimdeki kırgınlık yalnızlığı sevmeme neden olmuştu,buydu sebep. Oyuna , eğlenceye hevesim kalmamıştı. Keder , omuzlarımdan gençlik kanatlarını alıyor, dağların arasında gezinen hayaletlerin ,bulut ve ağaç bölgelerinin bir türlü denize açılan yolu bulamadıkları su birikintilerine çeviriyordu beni..
Ah, gençlik dostlarım! Uğruna kalplerinizin tutuştuğu o genç kızların adına size yalvarıyorum, bir demet çiçek bırakın sevgilimin toprağına.Onun mezarına bıraktığınız çiçekler,solan güle şafak vaktinde düşen çiğ damlaları olacaktır zira.
"Tozpembe gökleri olan peyzajlar gördüm bu gece düşümde!" demişti.Bu tozpembe gökler gerçekleşmedi mi empresyonist peyzajda ,onlara bir de sarılar yeşilleri eklenmedi mi ? Demek istediğim şu ki , gelecekte gerçekleşeceğine inandığımız şeyler var ve bunlar gerçekleşir de .