Kalbimin öyle bir köşesi vardı ki, oraya çekildim mi hep acı duyuyordum; öç alıcı bir ruh bana boyuna,üzerinde durmaktan korktuğum düşünceler atıyordu.
…O zaman içimizde, kımıldama yeteneği olan bir ifade orgu boşlukta çalmaya başlar, hiç yoktan ateşlenir, ezgi olmaksızın ses çıkarır,sessizlik içinde kaybolan çığlıklar koparır: Hiçliğin yararsızlığına karşı ayaklanan bir ruhun korkunç çırpınışı; bilinmez bir yaradan akan kan gibi, gücümüzün boş yere tükenip gittiği bunaltıcı oyunlar. Duygusallık sel gibi akar. Bundan da öyle korkunç bitkinlikler çıkar ki anlatılamaz, günah çıkarma kürsüsünün duyamayacağı hulyalar doğar.