Bir gün bir gün bir çocuk eve de gelmiş kimse yok. Nerede herkes? Nerede o eski bayramlar? İstanbul’un şekeri, mini mini kuşlar, kırmızı balıklar, uçmak isteyen köpek hepsi mühürlü bir geçmiş şimdi. Şimdi? An, At that moment. An, Remember. Bu ne yaman çelişki? Şimdinin bağrından geçmişe dönük bir bakış. Anıyorum. Ama bazen anlayamıyorum. Küçük bir çocuk iken hep bu anın korkusuyla yaşıyordum oysaki. Kayıp. Ne büyük bir boşluk. Yeri dolmuyor, akıl almıyor. Zaman. Zam-AN.
An an an bitmiyor. Bitti mi de temelli bitiyor. Yitip gidiyor. İnsanı en çok da veda edememek üzüyor. Nasıl veda edilir ki? İnsan. İns-AN. Edilmiyor. Veda edilemiyor. İnsan ölümü en sevdiklerine konduramıyor. Madem ölüm mutlak. An. Geriye tek kalan.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Yüzyılın kamburunda
Kabuk bağlamış yara gibi
Gökyüzüne sesleniyor nidalar
İklime inat
Şiltesi eskimiş gece gibi
Haydi kalk suratına bir bak
Hangi yalan için susulmuş
Tuzlu yeminler
Ekmekli ayinler
Sürmeli tepeler
Yuvarlanıp kucağına düşen kirpi
Hiçbir yere varmayan yol
Kusulmuş gözlerin ahı
Bir haykırsa anam dağları delecek feryadı
Ama yine de susmak kadar acıtmadı
Günah kadehte bir şarap
Bedende bir bacak
Ama masumdan çalınan yıllar kimden hesap sorulacak
Hayır üşümek haram
Konuşmak haram
Düşünmek haram
Haram olmasa da haram
Fukaranın cebinden azalan
Padişahım çok yaşayan
İki gözünden şimşekler çakıyor
Tuttuğu gibi bir ağacı
Gövdesiyle yerinden söküyor
İki artı iki gözümün önünden geçiyor
Kervalar saraylar hanlar hamamlar
Bir tas suya muhtaç kalanlar
Gençliğim yedi tepeli bir burç
Bedenimde
Çocukluğumun ardından
Hani nerede adamlarım, kardan
O zaman kış gelmişti
O gün hürmetine yedim zeytini
Bir günde büyüdüm
Bir günde uçtu kuşum kafesten
Gençlik giyindi bedenimi
Düşlerimi hangi periler
Saçlarımı hangi örmekler
Zamana yedirdi
Gençlik boğazıma düğüm düğüm
Bir hıçkırık gibi yapışık
Nefeslerim ile seyrelttiğim
Ey benim günleri sınırlı
Kendine kurgun
Sırtı kambur gençliğim
Sabahı geceye
Gecesi heceye benzer gençliğim
Yaşlanmaya aynalardan başladın
Parmaklarımda hala daha parmakların
Gücün; korkun
Benim, bana yar olmayan gençliğim
Alnına düşen iki parça kahküllü
Küllerin korlarımdan döküldü
Al tut şunu
Bunun adı alnımıza yazılı
Sen benim gençliğim
Ben senin geçtiğin
Ruhun enstantanesini yakalamak..
Ruhumuzun zamandan taşan bir yanı var. Zamanın, seyrele seyrele uzanışında, ruh, ufukta zamana sığmayıp, onu inkar ediyor. Ruhu bu noktaya ulaştıran ise renklerin ve şekillerin, kokuların ve seslerin el ele verip, bir noktada birleşerek, çehrelerin maskesini düşürüp, ruhun idrakini imgenin sonsuz çemberine alması ile oluyor. Bu çemberin döngüsünde ruh, kendini ısrarla, tekrar tekrar doğuruyor. Kendi kendinden çareler üretip, kendini çoğaltıyor. Kaderin bir adım ilerisinden, kendi muhayyelesinde, masaldan şatolarda, kaderi tecrübe ediyor. Tüm hayat, öncesiz ve sonrasız, sanki bir anda olduğu noktadan başlayıveren ve o noktaya göre baz alınan bir hakikatmişçesine… Sanki tüm ruhları, kendi ruhunda deneyimliyormuş gibi…
Dünyanın başından beri arzulanan bir şey bu zannımca; kader ve zamanın prangalara vurulu idrakinden kurtulmuş, tüm tahayyülleri kapsayan, ebediyetin anlamına vakıf bu ruh hali. Kim kaybetmiş ki biz bulalım?
Peki, bir ruh bunu nasıl başarabiliyor?
Bir terbiye meselesi mi, yoksa
göksel, ayinsel olanın ilahisi mi?
Belki de her ikisi de… Ancak ruhumuzun derinliklerinde bir an, kısacık bir an için de olsa hepimizin böyle bir hissiyatı deneyimleyeceğine inanıyorum.. zira hepimizin ruhu uzviyete mahkum bir kuş gibi çırpınıp duruyor. Bir gün kafesinden uçacak ve sonsuzun içinde yerini alacak.. Ama ruhumuz kanatlanıp uçmadan, hala daha aynalara beden ile aynı aksi düşürürken, hala daha parmaklarımızın şekline sahipken, ruhumuzun bir kerecik için bile olsa gülümseyebileceğine inanıyorum. Eğer, ruhumuzun bu mutluluk anını yakalayabilirsek parmaklarımız deklanşöre bassın yeter. Bir ömür yaşayamadığımızı, o anın hatırasında yaşarız..