nurşevin
@nuit
nietzsche'nin sesindeki yumuşaklık şaşırtıcıydı: kitaplarındaki sesi çok güçlü, cesur ve otoriterdi, adeta haykırıyordu. breur, etten kemikten nietzsche ile kağıt kalemden nietzsche arasındaki ayrılığı tekrar tekrar fatk edecekti.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
soru buydu. onda aradığım neydi? bende eksik olan neydi? iyi bir yaşamım yok muydu? yaşamımın giderek geri dönülmez bir biçimde daralan bir dehlize dönüşmekte olduğunu kime anlatabilirdim? çektiğim işkenceyi , uykusuz gecelerimi, intiharla flört etmemi kim anlayabilirdi? ne de olsa her şeye sahiptim: para, dostlar, aile, güzel ve çekici bir eş, ün, saygınlık. beni kim rahatlatabilir? o apaçık soruyu sormaktan kim kendini alıkoyabilir: "daha ne istiyorsun?'
aynayı bıraktı. kırk iki yıl kalmıştı! kırk iki yıl daha nasıl dayanacaktı? kırk iki yıl daha yılların geçmesini bekleyecekti. kırk iki yıl daha yaşlanan gözlerine bakacaktı. zaman hapishanesinden kaçmanın bir yolu yok muydu? ah, keşke tekrar en baştan başlayabilseydi! ama nasıl? nereden? kiminle?
breur, aynanın yansıttığı her şeyden nefret etti
...bir görüntüydü yalnızca, bir resim, bir düş, bir hiçti.
