nunu
@nunuco
22 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Puan vermedi·304 syf.·
2026 1. kitabı
Bu incelemeyi yazarken çok kez yazıp yazıp sildim. Duygularımı anlatmak hiç bu kadar zor olmamıştı.
Özellikle son zamanlarda insanlardan bu kadar yorulmuşken beni tekrar ayağa kaldıran bir kitap oldu. Daha önceki yazılarımda bir kitabın karışımıza şans eseri çıkmadığına inandığımı söylemiştim. Bu da öyle bir kitaptı.
İnsanların seni nasıl gördükleri hiç önemli değil, taa ki sizi gerçekten gören insanla karşılaşana kadar. Birisini tanımak ne kadar uzun zaman geçirdiğine dayanmıyor. Bazen yıllarca seni çok iyi tanıdığını iddia eden insanlar çıkar ve sonra fark edersin ki onlar sadece görmek istediklerini görmüş, anlamak istediklerini anlamış ve seni belli bir kalıba sokmuşlar. Bazen ise öyle insanlar çıkar ki senin çaba sarf etmene gerek kalmadan içinde yıllardır saklanan tarafını ortaya çıkartırlar.
Üzülüyorum, yıllardır tanıdığını iddia eden insanlara inandığım için üzülüyorum. Bir yandan da mutlu oluyorum. Onların düşlerindeki gibi biri olmadığım için, gerçek beni hiç görmedikleri için mutlu oluyorum.
Sevgili kendim ileride bu satırlarda gözlerin dolaştığında ne kadar mutlu olacağını biliyorum, sadece biraz zamana ihtiyacın var...
Reklam
Puan vermedi
Merhaba,
Klasik hatırlatmama aşinasınızdır diye tekrar tekrar eklemeyeceğim. Bu sefer içimden uzun uzun yazmak da gelmiyor. Zamanın çok hızlı geçtiğine dair bir hatırlatma olarak koyacağım bunu kenara. Sahaf Mendel bu hızlı sürecin bir eşlikçisi oldu.
Sevgilerimle.
Puan vermedi
Klasik uyarımı yazmadan geçemeyeceğim, bu bir kitap incelemesinden ziyade duygu bildirimidir!
Kendinizi hiçbir işe yaramadığınızı hissettiğiniz dönemler oluyor mu? Yaptığınız, elinizi attığınız her şeyin kuruyup gittiğini hiç hissettiniz mi? Vasıfsız olma terimini anladığınızı düşündünüz mü?
Duygularımı aktarmak ilk defa bu kadar zor geliyor. Boğazım düğümleniyor ve sürekli düşünüyorum. Çok can sıkıcı olaylar yok aslında, dediğim gibi sadece vasıfsız hissediyorum. Hiçbir şey bilmiyormuş gibiyim, hiçbir şey yapamıyormuş gibi... En iyi bildiğim işler bile elimden teker teker kayıp gidiyor. Hiç bu kadar yoldan sapmamıştım, sahi ya yolum nerede benim? Işıkları göremiyorum, zifiri karanlıkta son sürat gidiyorum. Bir yere çarpacak mıyım yoksa kurtulabilecek miyim bu zifiri karanlıktan? Kazadan kurtulmak için arabadan atlasam mı? Atladığımda kurtulabilecek miyim düşünmeden edemiyorum...
Yetişkinliğe dairDüşünce
Puan vermedi
Merhaba sayın okuyucular,
Bu platformu birçoğunuzun aksine uzun zamandır bir blog olarak kullanıyorum. Her kitabın hayatımın belli dönemlerinde yoldaşlık yaptığını daha önce birkaç kez paylaşmıştım. Bu sefer bu dönem ile ilgili kendime ufak bir not bırakmak yerine içimi dökmek istiyorum.
Depremden sonra içimde bir korku oluştu. Ya insanlara faydam olmadan ölürsem, ya istediğim, hayalini kurduğum şeyleri yapmadan bu dünyadan gidersem, ya bir daha hayal kurmaya şansım olmazsa... Beni tanıyanlar ne kadar enerjik olduğumu, her şeye nasıl yetiştiğimi soruyorlar. Bunların hepsini korkudan yaptığımı nasıl söyleyebilirim?
Kendimi sıkışmış hissediyorum. Yapmak istediklerim, yapmam gerekenler, sorumluluklarım ve daha bir sürü şeyin arasında sıkışmış hissediyorum. Artık çocuk kitapları dışında bir şey okumak istemiyorum. Yetişkin olup hayal gücümü kaybetmek istemiyorum... Çocuk kalmak istiyorum. Sorumlulukların altında ezilmek değil, hayal kurup peşinden gitmek istiyorum.
Hayatın neden bu kadar monoton olmak zorunda olmasına anlam veremiyorum bir türlü. Doğup büyüyüp para kazanıp ölmek midir hayat? Bunların hepsini yapabilmek için muntazam yaşamaya mı çalışmalıyım?
8/10
2024 2. kitabı
Merhaba,
Uzun zaman olmuştu kendime notlar bırakmayalı ya da kendi düşüncelerimi duyacak alan yaratmayalı… Bir yıldır her şeyden kaçmaya çalışıyorum, en çok da kendimden kaçıyorum. Kendimi duymamak için o kadar çok şey yaptım ki kısa sürede, şuan bunlar sayesinde başarıyorum ama bu başarı beni ne kadar mutlu ediyor muamma…
Bu kitap ile nefes almakta zorlandığım bir anda karşılaştım. Hayata biraz ara vermem gerektiğini hissettim. Olmuyor çünkü zorlanıyorum, insanları kırmamak için çabalamak, her şeye pozitif bakmak bir süre sonra aşağı çekmeye çalışıyor beni. Dedim ya nefes almakta zorlandığım bir an diye, o nefesi kitapların arasında aldım. Uzun zaman önce kaydetmiştim bu kitabı, açıkçası ilk defa Dostoyevski okumak gelmedi içimden o yüzden farklı bir edebiyata yönelmek istedim. Japon edebiyatından hiç okumamıştım.
Her hikayesi için beni çok mutlu etti diyemem belki ama kendimi düşünmemi sağladı diyebilirim. Mesela Yeşil Bambu hikayesinde olduğu gibi kuş olup uçmak istedim… Her zamanki gibi kitap hakkında uzun uzun yorumlar yapamam belki ama kendime naçizane bir not bırakmak istiyorum. Biliyorum ileride bu nota baktığında çok farklı duygularla ne yaşadığını hatırlayacaksın tekrar ve tekrar. Yaşadığın hiçbir şey boşuna değil, gerektiğinde birilerine yardım etmek için her şeyi arkanda bıraktığın gibi sesini çıkaramayacak kadar gücünün olmadığını hissettiğinde kendin içinde aynısını yapmayı ihmal etme. Sana güveniyorum, olacak
Reklam