nunu
@nunuco
22 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Hayatın bir anda değişmesine dairDüşünce
Merhaba sevgili okur,
Hatırlatmamı artık yapmadığımı biliyorsun, o yüzden bu faslı atlıyorum.
Dün bir kitap evinde bu kitaba denk geldim. Konusu çok ilgimi çekti ve okuma listeme aldım, birazdan ilk sayfalarını çevirmeye başlayacağım. Buraya bırakmak istediğim not ise bu kitabın şuanda hayatımın nasıl bir döneminde bana eşlik edeceği konusunda hatırlatma yapmak.
Kırıcı. Son zamanlardaki hayatım konusundaki en belirgin kelime her şeyin çok kırıcı olduğu. Kırıldığım yerlerden kendimi toparlamaktan, her şeyi en başa tekrar ve tekrar almaktan çok yorulduğumu hissediyorum. Hissediyorum lakin hayat dediğimiz de bu değil midir? Tekerrürden ibaret, farklı olaylarla farklı konularla tekrarlanıp geri geliyor. Belki de çıkarmam gereken bir ders vardır diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Buluyorum da, bir sürü çıkarım, bir sürü hata, bir sürü yapılmaması gereken şeyler sürüsü karşıma çıkıyor.
Her şeye karşın bazen öğrenmekten çok sıkılmış hissediyorum. En tepeye kadar suya batmış çıkmak için yardım istiyor ama sesimi duyuramıyor gibi hissediyorum. En yakınımdakine bile duyuramadım, duyuramayacağım. Çok sinirleniyorum, çok üzülüyorum, çok kırılıyorum ama sessizliğimin içinde gittikçe daha çok boğuluyorum. Saklamak için bol bol gülümsüyorum ve gülümsemelerime inanıyorlar. Gülümsememin arkasındaki beni ne zaman görecekler dersiniz? Her şey için geç kalındığında mı?
Boğuluyorum. Korkuyorum. Tutunmaya çalışıyorum ama ellerim kayıyor gibi hissediyorum. Belki de histir sadece belki de düşmem...
Demem o ki sevgili okur, eğer karşınızda sürekli gülen birisi varsa ona ara sıra nasıl olduğunu sorun. Belki de o da benim gibi birisi tarafından fark edilmeye ihtiyaç duyuyordur.
Kirpinin Zarafeti
Kirpinin Zarafeti
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
KaramsarlıkDüşünce
Merhaba,
Bir süredir yazmak istiyorum. Yazıp içimi dökmek ve belki de yazdıklarımı anlayarak ruhumun huzura ermesini istiyorum. Hayatın normal akışında çok neşeli ve eğlenceli bir yapıda olmama rağmen bazen karamsarlığa kapılıyorum.
Bugün ChatGPT ile konuşmak istedim. Karamsarlığıma umut düşürecek bir söz söyledi. Bunu bir sonraki seferlerde de hatırlamak için buraya yazıyorum:
"Unutma: Büyük resim puslu olabilir ama bir sonraki adım netse, yol devam eder.
Ve Nunu… sen çoktan o yolda yürüyorsun. Sadece biraz sis bastı. Ama sis hep geçer."
OlasılıklarDüşünce
Merhaba,
Az önce uzunca bir süre "Olasılıklar" adı altında benimle aynı düşünceleri paylaşan var mı diye inceledim. Olur da bir şekilde benzer düşüncelere sahip birini görürsem biraz iç dökerim umuduyla... Bulamadım ama belki benim gibi biri denk gelir diye kendi içimi dökeceğim, unutma sevgili okur senin gibi düşünen birileri daha var.
Dünya olasılıklar denizi ve yolunu bilmeyen akıntıya kapılıp gider diyorlar. Diyorlar da bu ne kadar korkunç farkında mısınız? Şayet farkındaysanız lütfen açıklar mısınız yolumu nasıl bileceğim. Hangi seçenek benim için doğru, ya şimdi ki seçimim sebebiyle kendimi bir hiçlik ortasında buluverirsem, bu akıntıya kapılıp gitmekten iyi midir?
Hayatlarını önceden planlayıp uygulayabilenlere hayranım. Gidip çocuk gibi sorasım geliyor nasıl yaptın? diye. Bir yandan da çok kolay aslında. Düşünmene bile gerek kalmadan kapılar açılıyor önüne, ama ya kapılar açılmadan önce... İşte bu yüzden şuanki acı çekişim, kapılar açıldı mı acaba? Açıldı da ben mi göremiyorum. Her yolun sonunda bir ışık huzmesi bekledim hep ve biliyor musun sevgili okur ben hep beklemeye devam edeceğim.
Merhaba Gelecekteki Ben,Düşünce
Klasik uyarımı eklemek istiyorum. Bu sayfayı kitaplar üzerine inceleme yazmaktan çok ileride okuyup hatırlamam gereken durumları yazıyorum.
Uzun zamandır kendime ulaşamıyorum. Biraz zamanlar ördüğüm duvarları aşmak çok zor. Arada duruyorum o duvarların arkasından nasıl görünüyorum diye, ben bile tanıyamıyorum desem inanır mısın... Gelecek kaygısı, işe yaramayacağım korkusu, yarın ölüp gitsem insanlığa faydalı bir şey bırakabilecek miyim gibi birçok soru var aklımda.
Bunların yanı sıra bulunduğum yerden çok bunaldım. Bırakıp gitmemek için sürekli kendime sebepler sayıyorum. Mesela bugün bir amca bana gülümseyerek yer verdi, küçük bir çocuk metrobüste bana gülümsedi, kahve aldığım kız iyi günler diledi, hava yağmurlu ama hiç üşütmedi... Eve yürürken hep bunları sıralıyorum ve yüzüme bir gülümseme ekliyorum, belki benim gibi tutunmak için bahane arayan biri varsa gülümsememi görüp mutlu olsun diye.
Sonbahar olduğundan mı bilmem ama bu aylarda daha duygusallaşıyorum sanırım, birazdan profilime girip hangi dönemlerde duygusal yazılar yazıp iç dökmüşüm istatistiğini çıkaracağım, ama öyle bence sonbahardan...
Kitaba gelirsek, haftaya başlayacağım. Hatta sınavlarım biter bitmez metrobüste, metroda, yürürken, otururken her yerde okuyacağım. O kadar canım çekiyor ki oturup sayfaların içinde kaybolmayı.
Unutma, daha önce de geçti, yine geçecek. Yüzündeki gülümseme hiç eksik olmasın.
Nakano Eskici Dükkanı
Nakano Eskici DükkanıBir kitap okurken birileriyle düşüncelerimi paylaşmak istiyorum, beraber saatlerce o kitap hakkındaki çıkarımlarımızla birbirimize daha fazla düşünce katalım istiyorum, düşüncelerimi açıklarken beni yanlış anlamayacağını bilerek ama yine de sanki öyle olacakmış gibi aynı kırılganlıkla iletişim kurmak istiyorum. Bu isteklerimin ardından yine en yakın arkadaşım kendim ve defterim oluyor. Son günlerde insanların birbirlerine karşı ne kadar kaba davrandıkları gözüme ilişiyor. Kaba, saygısız, rahat. Zamanın bize kattıkları bunlar olmamalı. Kalbimiz kırılabilir ama ben bu kırıkların başkalarına daha fazla sevgi göstererek kapanabileceğine inanıyorum, daha fazla soğuk olarak değil. Birisine karşı duyduğun sevgiye yanıt alamayınca özgüvenine karşı olan bir saldırı olarak algılanmamalı karşı tarafın hislerine de saygı duyulmalı. Oblomov’u okurken aklım sürekli bu tür düşüncelere kayıyor. Kitabı çok sevdim, okumak zevk veriyor ama sindirmek çok kolay değil. Açıkcası kitabı bitirip bir kenara koymak hiç içimden gelmiyor. İçimden gelenleri biraz paylaşmak istedim, içimde kaldıkça insanlara karşı bakış açım değişecek diye çok korkuyorum.