nunu
@nunuco
22 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Puan vermedi·304 syf.·
2026 1. kitabı
Bu incelemeyi yazarken çok kez yazıp yazıp sildim. Duygularımı anlatmak hiç bu kadar zor olmamıştı.
Özellikle son zamanlarda insanlardan bu kadar yorulmuşken beni tekrar ayağa kaldıran bir kitap oldu. Daha önceki yazılarımda bir kitabın karışımıza şans eseri çıkmadığına inandığımı söylemiştim. Bu da öyle bir kitaptı.
İnsanların seni nasıl gördükleri hiç önemli değil, taa ki sizi gerçekten gören insanla karşılaşana kadar. Birisini tanımak ne kadar uzun zaman geçirdiğine dayanmıyor. Bazen yıllarca seni çok iyi tanıdığını iddia eden insanlar çıkar ve sonra fark edersin ki onlar sadece görmek istediklerini görmüş, anlamak istediklerini anlamış ve seni belli bir kalıba sokmuşlar. Bazen ise öyle insanlar çıkar ki senin çaba sarf etmene gerek kalmadan içinde yıllardır saklanan tarafını ortaya çıkartırlar.
Üzülüyorum, yıllardır tanıdığını iddia eden insanlara inandığım için üzülüyorum. Bir yandan da mutlu oluyorum. Onların düşlerindeki gibi biri olmadığım için, gerçek beni hiç görmedikleri için mutlu oluyorum.
Sevgili kendim ileride bu satırlarda gözlerin dolaştığında ne kadar mutlu olacağını biliyorum, sadece biraz zamana ihtiyacın var...
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Hayatın bir anda değişmesine dairDüşünce
Merhaba sevgili okur,
Hatırlatmamı artık yapmadığımı biliyorsun, o yüzden bu faslı atlıyorum.
Dün bir kitap evinde bu kitaba denk geldim. Konusu çok ilgimi çekti ve okuma listeme aldım, birazdan ilk sayfalarını çevirmeye başlayacağım. Buraya bırakmak istediğim not ise bu kitabın şuanda hayatımın nasıl bir döneminde bana eşlik edeceği konusunda hatırlatma yapmak.
Kırıcı. Son zamanlardaki hayatım konusundaki en belirgin kelime her şeyin çok kırıcı olduğu. Kırıldığım yerlerden kendimi toparlamaktan, her şeyi en başa tekrar ve tekrar almaktan çok yorulduğumu hissediyorum. Hissediyorum lakin hayat dediğimiz de bu değil midir? Tekerrürden ibaret, farklı olaylarla farklı konularla tekrarlanıp geri geliyor. Belki de çıkarmam gereken bir ders vardır diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Buluyorum da, bir sürü çıkarım, bir sürü hata, bir sürü yapılmaması gereken şeyler sürüsü karşıma çıkıyor.
Her şeye karşın bazen öğrenmekten çok sıkılmış hissediyorum. En tepeye kadar suya batmış çıkmak için yardım istiyor ama sesimi duyuramıyor gibi hissediyorum. En yakınımdakine bile duyuramadım, duyuramayacağım. Çok sinirleniyorum, çok üzülüyorum, çok kırılıyorum ama sessizliğimin içinde gittikçe daha çok boğuluyorum. Saklamak için bol bol gülümsüyorum ve gülümsemelerime inanıyorlar. Gülümsememin arkasındaki beni ne zaman görecekler dersiniz? Her şey için geç kalındığında mı?
Boğuluyorum. Korkuyorum. Tutunmaya çalışıyorum ama ellerim kayıyor gibi hissediyorum. Belki de histir sadece belki de düşmem...
Demem o ki sevgili okur, eğer karşınızda sürekli gülen birisi varsa ona ara sıra nasıl olduğunu sorun. Belki de o da benim gibi birisi tarafından fark edilmeye ihtiyaç duyuyordur.
Kirpinin Zarafeti
Kirpinin Zarafeti“…Necip’in ruhundan neler geçtiğinden şüphe etselerdi onu ne kadar iğrenç bulurlardı ve Necip, işte kendisi de kendinden iğreniyor ve asıl ona bu azap veriyordu.”
Gerçekleşmemiş, aklımızdan geçen düşüncelerimiz için gözümüze uyku girmeyen kaç geceye şahit olduk, kaç geceye daha şahit olacağız?
Puan vermedi
Merhaba,
Klasik hatırlatmama aşinasınızdır diye tekrar tekrar eklemeyeceğim. Bu sefer içimden uzun uzun yazmak da gelmiyor. Zamanın çok hızlı geçtiğine dair bir hatırlatma olarak koyacağım bunu kenara. Sahaf Mendel bu hızlı sürecin bir eşlikçisi oldu.
Sevgilerimle.
Eğer rüzgar, bastığımız yerlerde bizden kalan son izleri de yok edecekse, neye yarardı yaşamak?
