Nurdan Gökçe
@nurdangokce
Bütün dikenlerine rağmen içindeyim hayatın...
2 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Madde 194
Nankörlük.
Nankörlüğe gelince; bu bir duygu değildir, çünkü içimizde doğal olarak bu duyguyu uyandıracak türde bir zerre hareketi yoktur. Bu, safi zaaftır ve doğrudan doğruya Minnettarlığa karşıttır, çünkü minnettarlık her zaman bir erdemdir ve insanın en önemli toplumsal bağlarından biridir. Bu yüzden bu zaaf her şeyin kendi hakları olduğunu sanan kaba ve aptallık derecesinde kibirli insanlara özgüdür; ya da gördükleri iyilikler üzerine durup düşünmeyi akıllarına bile getirmeyen ahmaklara veya kendilerini aciz ve çaresiz hissettiklerinde çareyi başkalarından yardım dilenmekte bulan, işleri bittiği anda da onlara karşı nefret besleyen insanlara; çünkü bu insanlar gördükleri iyiliğin karşılığını verme iradesinden yoksundur veya böyle bir şey yapabileceklerini umut bile etmiyorlardır; herkesi kendileri gibi alınıp satılacak bir eşya gibi gördüklerinden ve karşılık beklemeksizin kimsenin kimseye iyilikte bulunmayacağına inandıklarından, insanları da kandırabileceklerini sanırlar.
Kederlenince neden ağlarız?
“Keder hissi gereklidir, çünkü bütün kanı dondurup gözlerin deliklerini daraltır. Ama daralttıkça oralardan geçmesi gereken buhar miktarını da azaltacağından, eğer aynı anda başka bir nedenden ötürü bu miktar artmamışsa, gözyaşlarını oluşturmaya kafî gelmez. Hiçbir şey de bunu Aşk hissedildiğinde kalbe yollanan kan kadar artırmaz. Zaten hepimiz görmüşüzdür, insanlar kederlendiklerinde sürekli ağlamazlar, ancak taparcasına sevdikleri nesneler akıllarına geldikçe ara ara ağlarlar.”
Madde 63
Biz iyi ya da kötü bir şeyin nedenini hem geçmişe hem de şimdiye yönelik olarak da düşünebiliriz. Yapmış olduğumuz bir iyilik bize içsel bir tatmin yaşatır ki, bu bütün Duyguların en tatlısıdır. Buna karşılık işlemiş olduğumuz bir kötülük Pişman olmamıza neden olur ki, bu da bütün Duyguların en acısıdır.
