yine bir akşamüstü gökyüzü giymiş en süslü elbisesini
güneş veda etmekte göç eden kırlangıçlara
ay hazırlanmış yeniden doğup tüm şehre umut olmaya
bense dinlemekteyim sessizliğin sesini.
gökyüzüyle aramızdaki buzlar eriyince
iskelede yalnız başıma yürüyorum
yalnızlığım bana dost olmuş tutuyor elimden
kimseler duymuyor içimdeki çığlıkları
@n.