Kardır yağan üstümüze geceden,
Yağmurlu, karanlık bir düşünceden,
Ormanın uğultusuyla birlikte
Ve dörtnala, dümdüz bir mavilikte
Kar yağıyor üstümüze inceden
Küçük,utangaç ve ürkek bir kızken hiç kimse beni anlamadı.Bana en yakın olan siz bile anlamadınız.Belki kendim bile anlamadım.Şimdi sık sık bunu düşünüyorum ve o zamanki kendimi anlamıyorum, çünkü mucizelere inanan,gerçekliğin ilk nefesiyle uçup gidecek olan narin,küçük beyaz çiçeklere benzeyen düşleri olan bir kızın yüreğini kadınlar anlayabilir mi? Ben diğer kızlar gibi onların mutluluk özlemlerini gerçeğe,sessiz tahminlerini tatlı bir tecrübeye dönüştüren ve onların kavrayamadığı ama kızlıklarının üzerine gölgesini düşüren onlar bekledikçe giderek daha da tehditkâr hale gelen o belirsiz tanımlanmamış acılarından azat eden beyaz atlı prenslere hiçbir zaman inanmadım.Bu tür şeyleri hiç hissetmedim.Ruhum gelecek günleri sarıp sarmalayan sisinin ardında yatan geleceğin gizli ormanını düşledi hep...düşlerim bana aitti.