Nur ŞAHİN
@nurrsss
Kendini yetiştirmeden şefini arayan nesil ekilmeden sulanan fidana benzese gerek.
Şu anda okuduğu kitap
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Sokrates'in Savunması, Felsefe denilince ilk akla gelen şüphesiz Sokrates ve Platon'dur. Bu düşünürlerin düşüncelerini öğrendiğimde yer yer Sokrates'e yer yer de Platon 'a hak verdiğim doğrudur. Hangisinin fikirleriyle son derece uyuştuğumu bilemiyorum ancak çok çok başarılı iki felsefeci oldukları aşikar. Bu kitap ile de Sokrates' in ne kadar büyük bir felsefeci olduğunu görmekteyiz. Çünkü verdiği cevaplar karşısında şaşırıp kalıyorsunuz ve daima doğru olanı savunan bir insanla ilk defa tanışıyor olabilirsiniz. Sokrates hakkındaki en doğru bilgiler de yaşanan olaylara birinci şahıstan bakan ve öğrencisi tarafından kaleme alınan bu eserdedir.
O dönemlerde Sokratesi "dinsizlik" ile idama mahkum eden bir grup Atinalı ve Sokrates 'in o sıradaki savunmasını anlatıyor. Düşünceleri işe gençlere kötü olması görüşü de var elbette. Bu eser Sokrates’in düşüncesi, hayatı ile ilgili rasyonel bilgiler vermekte. Sonunda ise baldıran zehri içirilerek idam edilmiştir.
Kitabı okuduğumda ne kadar üzüldüğümü dile getirmeliyim. Çünkü doğrunun bu şekilde yitip gitmesi beni hüzünlendirdi. Ve Sokrates’in asla buna karşı gelmeyip daima savunma yaptığı mahkemedeki konuşması, şüphesiz en etkilendiğim yerdi. Bana göre ise dönemin Atinalıları düşünceden korktukları için yani insanların tek bir şeyde körleştirilmesini istedikleri için yeni düşüncelerin, asıl olan doğruların gün yüzüne çıkmasından korktukları için Sokrates’in doğru savunmasına ragmen idam edilmiştir. Çünkü insana korku veren doğrular değil miydi?
Orada olsaydım eğer Sokrates 'e şöyle derdim: " lütfen savunma yapma Sokrates çünkü senin sözlerine kulak vermeden seni infaz edecekler ve o kadar iftiraya ragmen seni düşüncesizce yargılayacaklar. Ama eminim ki o yine savunmasını yaparak son anda bile doğruyu anlatırdı. İşte bu yüzden"
"Ömrümde ilk defa olarak kurtuluş ümidi bulunmayan bir yerde olduğumu anlıyorum. Başım avuçlarımda, sokak ortasında kalmış bir çocuk gibi, ağlıyorum."
Kitaba başlamadan önce kendimce kitabın adı üzerine düşünüp durdum. Ne olabilir, nasıl olabilir diye. Korkunç Yıllar neyi anlatabilir ki diye. Sonunda başladığımda ise, Okurken üst derecede duygulandığım sayfalar ilerledikçe tüylerimin diken diken olduğu bir roman Korkunç Yıllar. Sadık Turan'ın hikayelerine şahit olacağınız hatta bu romanın her cümlesinde gözyaşlarınızı tutamayacağınız kadar acıklı. Savaş yılları, kocaları sürülen, hamile kadınların düşman süngüleri ile öldürülmesi, ihtiyarların, gençlerin talihi. Esir kampları, savaşlar, yollar, arkadaşlıklar, kölelik her şeye şahit olacaksınız bu romanda. Beni en çok etkileyen ne diye sorsam kendime özellikle bir olayı seçemem. Sanırım bu roman beni tepeden tırnağa etkisi altına almış vaziyette. Olaylar karşısında kanınız donacak sonra dönüp halinize şükredeceksiniz. Ve sesleneceksiniz Sadık'ın sesiyle "düşmanım kim? Siz değil misiniz Şişkof!"
