Bir bütün insanlığın içinde medeniyetten uzak, kulağı kesik, sesi kısık, vicdanî duyguları kör, bilgi ve kültürden yoksun, cahilliğin içine batmış bir nesle denk gelişini affedemiyordu.
"Yanıyor," diyerek işaret parmağıyla kalbini gösterdi. "Bir dokunsan...
Açıp baksan içine..." Konuşmakta zorluk çekiyordu. Bu feryada ses mi dayanırdı? "Çürük bir kalp görürsün... Yaşamaya mecbur... Bırakılmış.... Acıdan başka bir misafiri olmayan... Bomboş bir kalp..."