Bence İstanbul'un en büyük kusuru bir kibar hayatı ve kibar halkı olmamasıdır. Abdülhamid zamanında İstanbul'da asalet türlü köpekliklerle zengin olmuş hırsız ailelerine mahsustu, şimdi hürriyet(meşrutiyet)! bunu da mahvetti; önceden zaten kibar yoktu, bugün zengin de kalmadı. Eşitlik ise yalnız herkesin ahlaksızlık ve fikirsizlikte birbirine benzemesinde görülüyor demektir.